چه فاطمیه‌ای شد امسال؛ انگار آسمان هم تاب شنیدن این روضه را نداشت و بغضش را در باران فرو می‌ریخت. قرار بود جانمان را سپر بلای رهبر عزیزمان کنیم، اما تقدیر چه تلخ ورق خورد؛ او که قرار بود فدایش شویم، فدای ما شد…

فاطمیه ۹۸ تلخ‌ترین فاطمیه عمرم بود؛ اما نمی‌دانستم آن اندوه، آغاز فصل تازه‌ای از روضه‌های بی‌پایان است. روضه‌هایی که دیگر فقط در کتاب‌ها خوانده نمی‌شوند؛ در کوچه‌ها نفس می‌کشند، در تاریخ تکرار می‌شوند و بر جانمان داغ می‌گذارند.

انگار تاریخ دست از تکرار سقیفه برنداشته است؛ فقط نام‌ها عوض می‌شوند و تقویم، روزهای تازه‌ای برای غربت می‌سازد. ۹ اسفند، زخمی دیگر بر پیکر تاریخ نشست؛ زخمی که بوی غربت مدینه می‌داد.

چه تلخ است وقتی روضه را نه با گوش، که با تمام جانت می‌شنوی؛ وقتی اشک، پیش از شنیدن مصیبت، از چشم سرازیر می‌شود و بغض، راه نفس را می‌بندد.

انگار فاطمیه دیگر یک مناسبت نیست؛ فصلی‌ست که در تقویم تمام نمی‌شود.

✍️ زهرا مرادقلی 

#به_قلم_خودم 

#قاب_روضه

زهرا مرادقلی 

راز آن شب 

تیک تاک ساعت مانند قارقار کلاغ سمجی روی اعصاب اسفنجی‌ام راه می رفت ، هوهوی باد نیز که گویی در تلاش است بسان گردباد باشد نیز برای آشفتگی من عجیب همراهی می کند، گویا امشب زمین و زمان دست به دست هم می‌خواهند مرا از پای درآورند، بی حوصله به پشت پنجره می روم از آنجا به خیابان بلور خیره می‌شوم ، در میان این همه صدا که مرا آشفته ساخته ، لحظه ای اسم خیابان توجهم را جلب می کند:«خیابان بلور»، بی درنگ به سراغ گوشی‌ام کنار پشتی برمی‌گردم در یک دست فنجان چای و در دست دیگر گوشی، چای من که دیگر از دهن افتاده را دوباره روی زمین می گذارم ، در گوگل شهید بلور را سرچ می کنم ، عجیب بود شهید محمد حیدری بلور ، هیچ گاه اسم شهید را نشنیده ام و هیچ گاه از خود نپرسپده‌ام چرا خیابان بلور!

 به سمت پنجره گام بر می‌دارم به خیابان و تابلو آن خیره می‌شوم نور مهتاب روی آن بگونه ای می‌درخشد که انگار امشب در میان این همه دل مشغولی و آشفتگی خداوند شهید محمد حیدری بلور را برای آرام کردند ذهن من فرستاده، خدا را شکر می‌کنم که گاهی خداوند برای آرام کردن آشفتگی‌های ما، دریچه‌ای به سوی آشنایی با یک انسان آسمانی باز می‌کند؛ حتی از طریق نام یک خیابان!

 با شهید در دل صحبت می‌کنم گویی مسافری هستم که از سفر برگشته، سراغ چمدان خویش می رود و سوغاتی های دنیا را برای شهید شرح می دهد و او را واسطه رساندن این سوغاتی ها به مقصد خویش قرار می دهد.

✍️ زهرا مرادقلی 

#به_قلم_خودم

#شهیدمحمدیارحیدری_بلور

چند روزیست قلم را در دست می‌چرخانم و به دعوت سرکار خانم مختاری، برای پویش قاب روضه مشغول قلم زدن هستم. می‌دانم چه می‌خواهم بنویسم؛ تصویر در ذهنم روشن ست، می‌دانم قرارست از میخ و مسمار بنویسم، از دری که روزی میان دیوارهای خانه‌ای آسمانی ایستاده بود؛ اما هرچه می‌نویسم، انگار چیزی کم است. کلمات کنار هم می‌نشینند، جمله‌ها شکل می‌گیرند، اما دلم رضا نمی‌دهد.
کاغذهای مچاله‌شده گوشه‌ی اتاق و حافظه‌ی پیام‌های ذخیره‌شده‌ی eiتا پر از روایت‌هایی درباره‌ی میخ و مسمار؛ هرکدام را می‌خوانم، بغضم سنگین‌تر می‌شود، اما هنوز آن چیزی نیست که دنبالش می‌گردم.
دلم روضه‌ی مجسم می‌خواهد؛نه روایتی که فقط از میخ بگوید، بلکه روضه‌ای که خود میخ به زبان بیاید؛ دلم می‌خواهد برای چند لحظه، از پشت چشم‌های یک آهن زنگ‌زده به آن روز نگاه کنم. می‌خواهم صدای ضربه‌ها را بشنوم، لرزش در را حس کنم، اضطراب دیوارها را ببینم و از همه دردناک‌تر، ناتوانی موجودی را به تصویر بکشم که درست در همان لحظه‌ای که باید کاری می‌کرد، محکوم به ماندن بود.
با خودم می‌گویم:اگر میخ زبان داشت، چه می‌گفت؟
اگر آهن می‌توانست گریه کند، چگونه اشک می‌ریخت؟
اگر آن میخ، پس از سال‌ها سکوت، فرصت پیدا می‌کرد سفره‌ی دلش را باز کند، از کدام لحظه شروع می‌کرد؟
قلم را روی کاغذ می‌گذارم، چشم‌هایم را می‌بندم و این بار نمی‌خواهم از زبان خودم بنویسم، می‌خواهم سکوت یک میخ را بشکنم، می‌خواهم از زبان همان میخی بنویسم که سال‌هاست در سینه‌ی در جا خوش کرده؛ همان میخی که روزی سرد و خاموش بود، اما از آن روز به بعد، دیگر نه سرمای آهن را فهمید و نه آرامش سکوت را. شاید اگر خوب گوش کنیم، هنوز هم صدای ناله‌اش از لابه‌لای زنگارهایش به گوش برسد.
بسم الله الرحمن الرحیم
نمی‌دانم از کجا بگویم، از روزی که مرا به سینه‌ی آن در کوبیدند، یا از روزی که آرزو کردم ای کاش هرگز آفریده نشده بودم!
آن روز، مدینه آرام نبود، صدای قدم‌هایی می‌آمد، قدم‌هایی که آرامش خانه را نشانه گرفته بودند. هنوز نمی‌دانستم چه اتفاقی در راه است که ناگهان، لگدی چنان محکم بر پیکر در کوبیده شد که گمان کردم قیامت برپا شده است!
آه! من که سال‌ها در سینه‌ی در آرام گرفته بودم، از شدت ضربه به لرزه افتادم. در تکان خورد، دیوار لرزید و تمام وجود آهنی من به ارتعاش درآمد.
ضربه‌ی اول…
ضربه‌ی دوم…
ضربه‌های پیاپی…
هر بار محکم‌تر از قبل!
نمی‌دانستم چه کنم. کاش دست داشتم تا در را نگه دارم؛کاش پا داشتم تا از جایم بیرون بپرم؛ کاش زبانی داشتم تا فریاد بزنم:
بس کنید!
پشت این در، مادری ایستاده‌ست
پشت این در، حرمت خانه‌ی رسول خداست.
پشت این در، فاطمه است!
اما من فقط یک میخ بودم.
ناگهان احساس کردم گرمایی بر پیکرم جاری شد؛ گرمایی آمیخته با غربت، با مظلومیت، با دردی که حتی آهن هم تاب تحملش را نداشت.
آه فاطمه جان! کاش آن میخی که این‌چنین در سینه‌ی مادر فرو رفت، من نبودم.
کاش از جایم کنده می‌شدم؛ کاش زیر فشار ضربه‌ها خم می‌شدم؛کاش پیکرم می‌شکست، اما سینه‌ی مادر نه.
من را برای نگه‌داشتن در ساخته بودند، اما کاش آن روز در را رها می‌کردم و خودم را سپر مادر می‌ساختم.
کاش پیش از آن‌که ناله‌ی تو در فضای خانه بپیچد، از شرمندگی ذوب می‌شدم!
آه از جگر سوخته‌ی مادر…

✍️زهرا مرادقلی
#به_قلم_خودم
#قاب_روضه

#زهرامرادقلی

تکلیف این هفته روح مرا به پرواز درآورد آهسته آرام و دلتنگ،داخل صحن ها و رواق ها پرواز می کند، از میان رواق‌ها می‌گذرم دوباره به دارالحجه می روم، انگار نه انگار که روزها و ماه‌ها از آخرین دیدار گذشته است. اینجا همه‌چیز آشناست؛ حتی دلتنگی‌ام!

روبروی ضریح، در انتهای شبستان می‌نشینم. دخترانم دوباره کودکانه شیطنت می‌کنند. صدایشان می‌زنم و آرام به آن‌ها تذکر می‌دهم که بازی‌شان در شأن صاحب این خانه باشد، بعد رهایشان می‌کنم.

چشم به ضریح می دوزم و روحم به دیدار امام رضا علیه السلام پرواز می کند و من دوباره کودک می‌شوم؛ مانند کودکی که از مدرسه برگشته و قبل از این کیفش را روی زمین رها کند، خودش را به آغوش پدر می‌رساند تا از تمام اتفاقات روز برایش بگوید، حالا من همان کودکم از شادی‌هایم می‌گویم، از دل‌نگرانی‌هایم، از حرف‌هایی که در دلم مانده، از آدم‌هایی که دلم را شکستند، از آرزوهایی که هنوز پشت در ماندند و از حاجت‌هایی که حتی گفتن‌شان هم بغض دارد. گاهی گله می‌کنم، گاهی سکوت می‌کنم و گاهی آن‌قدر حرف می‌زنم که خودم هم فراموش می‌کنم برای چه آمده بودم!

صحبتم با امام رضا علیه‌السلام به درازا می‌کشد، انگار زمان در این چند قدمی ضریح معنای دیگری دارد، همسرجان، هنوز درد دل تمام نشده زمان بازگشت را یادآوری می‌کند، با اندوهی کودکانه و اعتراضی خاموش، عزم ترک رواق دارالحجه می‌کنم، نگاهم را دوباره به ضریح گره می‌زنم و با اشک به صداها گوش می‌دهم.

صدای همهمه کودکانی که گاه خنده‌های‌شان و گاه صدای گریه های‌شان در فضای رواق می‌پیچد.

صدای تلاوت دلنشین قرآن که از گوشه‌ای بلند می‌شود و آیاتش آرام‌آرام بر جان خسته‌ام می‌نشیند.

صدای سخنرانی که از معارف اهل‌بیت علیهم‌السلام می‌گوید.

 صدای روضه‌خوانی که در گوشه‌ای دیگر، دل‌ها را روانه کربلا می‌کند.

صدای مادری که با تمام وجود، شفای فرزندش را به واسطه امام از خدا طلب می‌کند؛ صدایی که میان دعا و گریه گم می‌شود.

صدای ناله دختری که برای سلامتی پدر و مادرش دست به دامان امام رضا شده و گویی تمام امیدش را در همین چند جمله خلاصه کرده.

صدای بانویی که با بغضی فروخورده، امام را به حضرت علی‌اصغر علیه‌السلام قسم می‌دهد تا طعم شیرین مادر شدن را بچشد.

آه صداهای زیادی در هم آمیخته ولی عجیب که می توانم در آن همهمه صداها را تفکیک کنم.

در همان حین نفس عمیقی می کشم، بوی عطر آشنای حرم که از دستگاه‌های بخور در فضا پراکنده می‌شود و انگار پیش از آن‌که به مشامم برسد، به جان خاطرات آدمی می‌رسد.

بوی گلابی که در هوای رواق پیچیده و عطرش آدم را به یاد دست‌هایی می‌اندازد که با عشق، ضریح را غبارروبی می‌کنند.

بوی مهربانی خادمانی که هرچند قدم، با لبخندی گرم از دختران کوچکم استقبال می‌کنند و چادرهایشان را می‌بینند و با شکلاتی، تشویق‌شان می‌کنند؛ چه زیباست که گاهی یک شکلات، خاطره‌ای به وسعت یک حرم می‌سازد.

بوی پاکی کودکی که کنارم نشسته، بوی عطر زائرانی که از راه‌های دور آمده‌اند و بوی اشک‌هایی که شاید هیچ‌کس جز امام، از راز باریدن‌شان، خبر ندارد.

اما میان تمام این بوها و صداها، عطر دیگری هم هست؛عطری که نه دستگاه بخور می‌تواند در فضا منتشرش کند و نه مشام آدمی قادر‌ست آن را توصیف کند؛ بوی امنیت، بوی پناه، بوی آرام گرفتن در آغوش مهربانی.

 دوباره همسرجان مسیر بازگشت را نشانم می‌دهد، حالا باید بروم، از رواق بیرون می‌آیم، اما انگار چیزی از من همان‌جا، روبروی ضریح جا مانده است. هنگام خروج، احساسی عجیب دارم؛ درست شبیه غم حضرت حوا سلام الله علیها، هنگامی که از بهشت بیرون شد، هرچند این غم را با خود به دوش می‌کشم ولی سبکی خاصی در من به وجود آمده،غمگینم چون باید بروم. دلتنگم؛ اما در عین حال، سبکم؛ انگار کسی بار سنگینی را از روی شانه‌هایم برداشته است. با دلی پر از حرف می‌آمدم و با دلی آرام‌تر برمی‌گردم؛ با چشمانی خیس آمدم و با نگاهی روشن‌تر می‌روم؛ با هزاران گره در سینه امدم و بی‌آن‌که بدانم کدام گره [باز شده، احساس می‌کنم دیگر آن آدم لحظه ورود نیستم و من باز هم دلم را همان‌جا جا می‌گذارم؛ کنار ضریح، در رواق دارالحجه، به امید روزی که دوباره صدایم کنند و بگویند: زائر عزیز، خوش آمدی.

✍️ زهرا مرادقلی 

#به_قلم_خودم]

زهرا #مرادقلی 

گاهی قلم را برمی‌دارم تا از امام شهیدم بنویسم، اما نمی‌دانم از کجا آغاز کنم؛ از داغی بنویسم که پس از رفتنش بر دل‌ها نشست؟ از خلائی بگویم که هیچ حضوری پرش نمی‌کند؟ از برکاتی بنویسم که خون پاکش در رگ‌های تاریخ جاری ساخت؟ یا از بیداری ملت‌های بگویم که با شهادتش، معنای ایستادگی را دوباره از نو فهمیدند؟

هزاران هزار واژه می‌توان در وصف او نوشت، اما نه این تکلیف مجال آن همه گفتن دارد و نه واژه‌ها تاب به دوش کشیدن عظمت آن مرد و سنگینی این داغ را؛ پس بگذار امروز، تنها با چند جمله از او بنویسم؛ با تکرار یک حقیقت، یک عهد: 

او رفت، ولی خدای او زنده است و وعده‌های الهی هرگز نمی‌میرند.

او رفت، ولی پرچمی که برافراشت، بر زمین نماند و پرچم‌دار راهش در میان ماست.

او رفت، ولی راهش ناتمام نماند و قدم‌های عاشقانش ادامه دهنده همان مسیر است.

او رفت، ولی راهش با خون او بسته نشد؛ با خون او ریشه دواند.

او رفت، ولی اسلام زنده‌تر از همیشه در جان میلیون‌ها انسان ریشه دواند.

او رفت، ولی قرآن همان قرآن‌ست، حق همان حق‌ست و حقیقت با شهادت خاموش نمی‌شود.

او رفت، ولی دشمنان گرگ‌صفت هنوز هستند؛ همان‌ها که از نور حقیقت می‌هراسند و باطلشان را در لباس صلح می‌پوشانند.

او رفت، ولی دل‌هایی که با عشق او می‌تپیدند، هنوز گرم و وفادارند.

او رفت، ولی مکتبش زنده‌تر شد؛ اندیشه‌اش از مرزها گذشت و نامش در حافظه تاریخ، با خون و بیداری گره خورد.

او رفت، ولی نه فقط ما را، که جهان را بیدار کرد؛ گویی شهادتش آتشی شد که خواب را از چشم تاریخ گرفت.

و من هنوز مانده‌ام با این همه حرف نگفته، با این داغ بی‌پایان و با این حقیقت که؛ بعضی رفتن‌ها پایان یک حضور نیست؛ آغاز حضوری‌ست که دیگر هیچ قدرتی توان خاموش کردنش را ندارد، بعد او جهان بیدار شد.

جهان بیدار شد، وقتی دید مردی می‌تواند برود، ولی اندیشه‌اش از مرزهای جغرافیا عبور کند.

جهان بیدار شد، وقتی فهمید شهادت یک رهبر، پایان یک ملت نیست؛ آغاز برخاستن ملتی است که ریشه در ایمان دارد.

جهان بیدار شد، وقتی دید اشک یک ملت، به فریاد بیداری میلیون‌ها انسان در سراسر دنیا تبدیل شد.

جهان بیدار شد، وقتی فهمید می‌توان جسمی را از میان مردم برداشت، اما نمی‌توان عشق به او را از قلب‌ها بیرون کشید.

جهان بیدار شد، وقتی دید کودکان، جوانان، مادران و پدران، با چشمانی اشک‌بار اما قدم‌هایی استوار، پای عهدشان ایستاده‌اند.

جهان بیدار شد، وقتی فهمید خون شهید، خاموش نمی‌شود؛ در رگ‌های یک ملت جاری می‌شود.

جهان بیدار شد، وقتی دید مردی که گمان می‌کردند با رفتنش همه‌چیز تمام می‌شود، به روایتی زنده در قلب تاریخ تبدیل شد.

[جهان بیدار شد؛ ولی ما هنوز داغداریم، ما هنوز چشم‌انتظاریم، ما هنوز جای خالی‌اش را با هیچ حضوری پر نمی‌کنیم؛ اما عهد می‌بندیم که نگذاریم پرچمی که با خونش برافراشته شد، لحظه‌ای بر زمین بماند.

✍️ زهرا مرادقلی 

#به_قلم_خودم](https://ble.ir/zahramoradqoli71)

من از کتاب می‌گویم؛ از معجزه‌ای خاموش که بی‌صدا سخن می‌گوید، بی‌آنکه قدم بردارد سفر می‌برد و بی‌آنکه دست بگیرد، دست انسان را به سوی دانایی می‌کشاند.
کتاب، همان نوری‌ست که در تاریکی جهل می‌تابد؛ همان صدایی‌ست که در سکوت، حقیقت را فریاد می‌زند؛ همان پنجره‌ای‌ست که از میان دیوارهای نادانی، رو به آگاهی گشوده می‌شود.
چه دارم جز کتاب، وقتی دلم آگاهی می‌خواهد؟
چه دارم جز کتاب، وقتی نگاهم در جست‌وجوی حقیقت است؟
چه دارم جز کتاب، وقتی می‌خواهم فراتر از امروز بیندیشم و فردایی روشن‌تر بسازم؟
من کتاب را دوست دارم، چون ریشه دانایی‌ست.
من کتاب را می‌خوانم، چون راه بیداری‌ست.
من کتاب را پاس می‌دارم، چون میراث اندیشه و چراغ راه نسل‌هاست.
و در نگاه رهبر شهید، کتاب جایگاهی فراتر از یک ابزار ساده برای خواندن داشت؛ کتاب، راهی برای رشد، بالندگی، بصیرت و ساختن جامعه‌ای آگاه بود. چه زیباست که توصیه ایشان را به یک عادت روزانه تبدیل کنیم؛ بخوانیم تا بدانیم، بدانیم تا بیندیشیم، بیندیشیم تا بسازیم.

من به کتاب ایمان دارم؛ به واژه‌هایی که جان می‌بخشند، به صفحه‌هایی که افق می‌گشایند و به دانشی که هیچ‌گاه غروب نمی‌کند.

✍️ زهرا مرادقلی
#به_قلم_خودم
#کتاب

گاهی یک نامه کوچک، بزرگی یک دل را به وسعت یک ملت نشان می‌دهد، داستان نامه علیرضای ده‌ساله به امام و رهبر جامعه، در روزهایی که سایه سنگین جنگ بر سر میهنمان گسترده، چیزی فراتر از یک نامه‌نگاری ساده‌ست؛ روایتی از مهر، از پیوند ناگسستنی امام و امت و از قلب بزرگی که حتی در میان سنگین‌ترین مسئولیت‌ها و دشوارترین روزهای یک ملت، برای دل کوچک یک کودک جا دارد.

تصور کنید کودکی ده‌ساله، با دنیایی از احساس و شاید هزاران حرف ناگفته، نامه‌ای به امامش می‌نویسد و آن‌سوتر، در میان انبوه دغدغه‌ها، تصمیم‌ها و مسئولیت‌های سرنوشت‌ساز، امام جامعه نامه‌اش را می‌خواند، درنگ می‌کند و پاسخی می‌دهد که از چند سطر فراتر می‌رود. پاسخی که می‌تواند سال‌ها در حافظه عاطفی آن کودک و حافظه تاریخی تاریخ بماند؛ می‌تواند به او اطمینان دهد که دیده می‌شود، صدایش شنیده می‌شود و در قلب امامش جایی دارد.

چه اندازه این صحنه جان‌نوازست! چه آرامشی در دل یک کودک می‌نشاند وقتی می‌فهمد حتی در روزهایی که همه‌چیز رنگ اضطراب و نگرانی گرفته، امامش او را از یاد نبرده، شاید علیرضا هنوز به عمق این اتفاق پی نبرده باشد، اما روزی خواهد فهمید که در یکی از سخت‌ترین فصل‌های تاریخ سرزمینش، نامه کوچک او به دست مردی رسیده که برای شنیدن صدای فرزندان این ملت، دلش همیشه گشوده است و من با دیدن چنین صحنه‌ای، بی‌اختیار به یاد امام شهیدمان می‌افتم؛ به یاد آن نگاه پدرانه، آن قلب مهربان و آن روح بزرگی که در کنار صلابت و اقتدار، برای دل‌های کوچک نیز مأمن بود. انگار هنوز همان مهر در این خانه جاری است؛ همان توجه، همان ظرافت روح و همان پدرانگی که از میان هیاهوی روزگار، صدای یک کودک را گم نمی‌کند.

چه زیباست در سرزمینی زندگی کنیم که امام جامعه‌اش، حتی در هنگامه جنگ و در میانه انبوه مسئولیت‌های سنگین، نامه یک کودک ده‌ساله را شایسته تأمل و پاسخ می‌داند. این فقط یک پاسخ نیست؛ بذری از امید است که در دل کودکی کاشته می‌شود و تصویری ماندگار از معنای پدر، امام و پناه را در جان او حک می‌کند.

من در این رفتار، شباهتی عمیق به امام شهیدمان می‌بینم و چه افتخاری برای ما که امروز در سایه رهبری امام سید مجتبی حسینی خامنه‌ای، این امتداد مهر و پدرانگی را احساس می‌کنیم. ایشان را شبیه‌ترین به امام شهیدمان و برحق‌ترین نایب امام زمان، حضرت ولی‌عصر (عجل‌الله تعالی فرجه‌الشریف) در عصر غیبت می‌دانم.

گاهی برای شناخت بزرگی یک انسان، نیازی نیست به تصمیم‌های بزرگ و سخنان تاریخی‌اش نگاه کنیم؛ کافی است ببینیم در شلوغ‌ترین روزهای زندگی‌اش، با دل کوچک یک کودک چگونه رفتار می‌کند.

علیرضا شاید فقط یک پاسخ دریافت کرده باشد، اما ما در آن پاسخ، معنای بزرگی ازامام و رهبری را دیدیم؛ رهبری‌ای که اقتدارش در میدان، با مهربانی‌اش در برابر یک کودک جمع می‌شود؛ امامی که در روزهای سخت، پیش از هر چیز، پناه دل‌های امت خویش است و من به داشتن چنین پیوندی میان امام و امت، به این رشته نامرئی اما عمیق محبت، احساس غرور می‌کنم؛ رشته‌ای که نه با فاصله‌ها گسسته می‌شود، نه با روزهای سخت و نه حتی با داغ فراق.

✍️ زهرا مرادقلی

#به_قلم_خودم  

#علیرضا_بخشی

#نامه

#امام_امت

این روزها دلتنگی‌ام از همیشه بلندتر شده؛ آن‌قدر که انگار تا آسمان قد کشیده و بیشتر از هر زمان دیگری جگرم را می‌سوزاند. نمی‌دانم چه چیزی در انتظارم‌ست، نمی‌دانم این روزهای سنگین به کجا می‌رسند؛ فقط می‌دانم آنچه در عمق وجودم می‌گذرد، با آنچه بر زبان می‌آورم و می‌نویسم، از زمین تا آسمان فاصله دارد.

این روزها بیشتر به یاد استاد عقایدم، استاد رنگریز، می‌افتم؛ آنجا که می‌گفت: عارفان در سیر و سلوک، حقایقی را می‌بینند که وقتی می‌خواهند آن مشاهدات را در ظرف واژگان دنیایی بریزند، کلمات توان حمل تمام آن حقیقت را ندارند.

حالا بهتر می‌فهمم منظورشان چه بود.

دلتنگی ما برای پدر معنوی شهیدمان، برای آن پناه عزیز که سایه‌اش را از سرمان برداشتند، و عشقی که هنوز در جان‌مان زنده است، از جنس همین ناگفتنی‌هاست. هرچه می‌نویسم، تنها سایه‌ای کم‌رنگ از آن چیزی‌ست که در دل دارم.

بعضی داغ‌ها را نمی‌شود نوشت؛ بعضی عشق‌ها را نمی‌شود گفت؛ فقط باید با آن‌ها زندگی کرد و من هنوز مانده‌ام با دلی که حرف‌هایش از تمام واژه‌های جهان بزرگ‌تر است.

✍️ زهرا مرادقلی 

#به_قلم_خودم 

#دلتنگی

بعضی دیوارها فقط از آجر ساخته نشده‌اند؛ از هیبت، از تبلیغات و از تصویری ساخته شده‌اند که سال‌ها شکست‌ناپذیر نشان داده می‌شود. اما تاریخ گاهی تنها به یک لحظه نیاز دارد تا آن تصویر را فرو بریزد.

سیزدهم آبان ۱۳۵۸، یکی از همان لحظه‌ها بود.

آن روز، جوانانی از میان کوچه‌های همین سرزمین، از دیوار سفارت آمریکا بالا رفتند؛ نه فقط برای ورود به یک ساختمان، بلکه برای کنار زدن پرده‌ای که سال‌ها بر حقیقت کشیده شده بود. ساختمانی که در نگاه بسیاری تنها یک سفارتخانه بود، اما در روایت انقلاب اسلامی، لانه جاسوسی نام گرفت؛ خانه‌ای که رازهایش قرار نبود برای همیشه پشت درهای بسته بماند.

آمریکا سال‌ها خود را نماد قدرتی دست‌نیافتنی معرفی کرده بود؛ اما قرآن قرن‌ها پیش حقیقتی را در قالب تصویری ماندگار بیان کرده است: «إِنَّ أَوْهَنَ الْبُيُوتِ لَبَيْتُ الْعَنْكَبُوتِ» سست‌ترین خانه‌ها، خانه عنکبوت است. (عنکبوت، ۴۱)

خانه عنکبوت از دور، منظم و فریبنده به نظر می‌رسد؛ تارهایی که زیر نور می‌درخشند، گویی بنایی استوار ساخته‌اند. اما کافی است نسیمی برخیزد یا دستی حقیقت را لمس کند؛ آن‌گاه روشن می‌شود که آن همه شکوه، بر رشته‌هایی نازک استوار بوده است.

سیزدهم آبان، یادآور همین تصویر است؛ این‌که گاهی بزرگ‌ترین هیمنه‌ها، اگر بر پایه دخالت، سلطه یا تکیه‌گاه‌های سست بنا شوند، استوارتر از تار عنکبوت نیستند.

این روز، تنها یک خاطره تاریخی نیست؛ دعوتی است برای دوباره خواندن گذشته. برای آن‌که فراموش نکنیم استقلال، هدیه هیچ قدرتی نیست؛ ثمره بیداری، ایستادگی و آگاهی مردمی است که تصمیم گرفتند سرنوشت‌شان را خودشان بنویسند.

شاید به همین دلیل است که بعضی روزها در تقویم نمی‌مانند؛ در حافظه یک ملت ریشه می‌دوانند و هر سال، دوباره این پرسش را زمزمه می‌کنند: اگر خانه‌ای بر تار عنکبوت بنا شده باشد، چه چیزی ماندگارتر است؛ دیوارهایش یا اراده مردمی که حقیقت را از پشت آن دیوارها بیرون می‌کشند؟

صلح، واژه‌ای مقدس است؛ اما نه هر سکوتی صلح است و نه هر توافقی نشانه آرامش. وقتی گرگ هنوز دندان‌هایش را تیز کرده و چشم به سفره و سرزمین تو دوخته است، اعتماد بی‌محابا به او نامش صلح نیست؛ سپردن اختیار خانه به دشمن است.

تاریخ به ما آموخته است که خانه عنکبوت، هرچقدر هم تارهایش را محکم‌تر به هم ببافد، تکیه‌گاه امنی نیست. قدرتی که استقلال ملت‌ها را برنمی‌تابد، با تغییر چهره و واژه‌های دیپلماتیک، لزوماً تغییر ماهیت نمی‌دهد.

ما از جنگ استقبال نمی‌کنیم، اما تسلیم را هم به نام صلح نمی‌پذیریم. استقلال، عزت و حق تعیین سرنوشت یک ملت، معامله‌پذیر نیست.

سیزدهم آبان، یادآور همین حقیقت است؛ ملتی که طعم وابستگی را چشیده، باید بیش از هر زمان مراقب باشد که مبادا روزی، زنجیر اسارت را با نام دوستی بر گردنش بیندازند.

✍️ زهرا مرادقلی 

#به_قلم_خودم 

#تسخیر_لانه_جاسوسی_عنکبوت

#خانه_عنکبوت

جهاد تبیین؛ چراغی در عبور از غبار زمان

«وَلَا تَلْبِسُوا الْحَقَّ بِالْبَاطِلِ وَتَكْتُمُوا الْحَقَّ وَأَنْتُمْ تَعْلَمُونَ»
(سوره بقره، آیه ۴۲)

من جهاد تبیین را به فانوسی در دل دریای پرتلاطم تاریخ تشبیه می‌کنم؛ چراغی که در هیچ عصری نباید خاموش بماند، چراکه همیشه موج‌هایی برای گمراه کردن کشتی حقیقت و دست‌هایی برای تغییر مسیر قطب‌نمای آگاهی وجود داشته‌اند.
امروز که طوفان جنگ‌ها، تحریف‌ها و هجوم روایت‌های دشمن، فضای ذهن و اندیشه جامعه را نشانه گرفته است، بیش از همیشه به این فانوس نیاز داریم. تأکید رهبر شهید بر جهاد تبیین نیز یادآور این رسالت بزرگ است که در هنگامه غبار، نباید چراغ روشنگری را به دست فراموشی سپرد.
من باور دارم ملتی که چراغ آگاهی‌اش روشن باشد، حتی در تاریک‌ترین پیچ‌وخم‌های تاریخ نیز راه خود را گم نخواهد کرد.

✍️ زهرا مرادقلی
#به_قلم_خودم
#جهاد_تبیین

نماز؛ آغوش امن خدا

برای من، نماز یعنی پناه بردن به آغوشی که هیچ‌وقت پس‌م نمی‌زند؛ یعنی وقتی دلم از شلوغی دنیا می‌گیرد، سجاده‌ام را پهن کنم و تمام حرف‌های نگفته‌ام را با خدا در میان بگذارم.
گاهی آن‌قدر دلم پر است که نمی‌دانم چه بگویم؛ فقط به سجده می‌روم و اشک‌هایم را به جای کلمات می‌نشانم. چه آرامشی بالاتر از این‌که بدانی خدایی هست که حتی سکوتت را هم می‌فهمد؟
من در مکتب اهل‌بیت علیهم‌السلام یاد گرفته‌ام که نماز فقط یک وظیفه نیست؛ رشته‌ای از عشق است که دل مرا به آسمان وصل می‌کند. از امام حسین علیه‌السلام آموخته‌ام که حتی وسط سخت‌ترین طوفان‌های زندگی هم نباید قرار با خدا را فراموش کرد.
نماز برای من یعنی هر بار که دنیا خسته‌ام می‌کند، دوباره به سمت خدا برگردم؛ پیشانی بر خاک بگذارم و دلم را به آسمان بسپارم. چه زیباست داشتن خدایی که همیشه می‌توان به او پناه برد…

✍️ زهرا مرادقلی
#به_قلم_خودم
#نماز

چراغ‌داری از تبار او
«سلام به فرزندان عزیزم»نمی‌دانم چراهمین چندکلمه،همین سلام ساده،این‌طور دلم را زیرورو کرد.من نامه‌ای ننوشته بودم؛اما امروز،وقتی چشمم به این سلام آشنا افتاد؛«سلام به فرزندان عزیزم»،دلم آرام و بی‌اختیار به سمت پدر شهیدم پر کشید.
انگار با خواندن آن جمله، تمام صداها و تصویرهای آقا، یکی‌یکی در دلم زنده شد؛کلیپ‌هایی که دیده بودم، حرف‌هایی که شنیده بودم و لحظه‌هایی که بارها تماشایشان کرده بودم.انگار دوباره صدای زیبایش درگوشم پیچید و تصویرش پیش چشمم جان گرفت و من ماندم و همان حسرتی که هیچ‌وقت از دلم نرفت؛ حسرت دیداری که قسمت نشد، حسرت یک‌بار از نزدیک دیدنش، یک‌بار نشستن پای حرف‌هایش، یک‌بار شنیدن صدایش بی‌واسطه‌ی تصویرها، چه دلتنگی عجیبی‌ست برای کسی که این‌همه به او احساس نزدیکی می‌کنی، اما حتی یک‌بار هم فرصت پیش نیامد تا از نزدیک ببیندشان.
هنوز هم دلم با نبودنش کنار نیامده،انگار بخشی از وجودم، همان روز، همان‌جا که خبر رفتنش را شنید، جا مانده، دلتنگی‌اش تمام نمی‌شود؛ فقط گاهی میان روزمرگی‌ها پنهان می‌شود و با شنیدن یک جمله، دیدن یک تصویر یا شنیدن دوباره صدایش، از گوشه‌ی دل سر برمی‌آورد و آدم را با تمام سنگینی نبودنش روبه‌رو می‌کند. بعضی داغ‌ها انگار قرار نیست به خاطره تبدیل شوند؛ همیشه تازه می‌مانند، درست مثل روز اول، درست مثل لحظه‌ای که هنوز دلت می‌خواهد باور کنی این نبودن، حقیقت ندارد. حالا دیگر صدایش از قاب تلویزیون زنده به گوش نمی‌رسد، اما هنوز در گوش جانم طنین دارد؛تصویرش دیگر پیش چشمم زنده نیست، اما با هر بار دیدنش، هم دلم آرام می‌گیرد و هم چیزی درونم از دلتنگی می‌سوزد، چه سخت‌ست دلتنگ کسی باشی که دیگر نمی‌توانی دیدارش کنی، اما هنوز با یک صدا، یک تصویر و یک جمله، تمام دلت به سویش پر می‌کشد.
از دلتنگی آقا می‌شود ساعت‌ها نوشت و باز هم چیزی در دل ماند که واژه‌ها از گفتنش ناتوان‌اند؛ از این داغی که هنوز با گذشت روزها، دلم به باورش نرسیده، از این امتحان سخت الهی و از حسرت تمام حرف‌هایی که در دلم ماند و دیداری که هیچ‌وقت قسمت نشد.
اما امروز دلم خواست من هم چند خط بنویسم؛ نه از زبان کسی که نامه‌ای فرستاده، نه از زبان کسی که فرصت گفتن پیدا کرده؛ از زبان خودم، منی که نامه‌ای ننوشتم، اما دلم همیشه حرف‌هایی برای آقا داشت. من هم با او عهدی داشتم، عهدی شاید بی‌صدا، دور از چشم دیگران، اما ریشه‌دار در عمیق‌ترین جای دلم. حالا دلم می‌خواهد این چند خط، صدای همان حرف‌های نگفته باشد؛ صدای دلی که هنوز دلتنگو عزادارست، هنوز به یادش می‌تپد و با همه‌ی بغضی که در سینه دارد، نمی‌خواهد عهدش با پدر شهیدش را از یاد ببرد.
می‌خواهم بگویم ما هم هستیم؛ ماهایی که نامه‌ای ننوشته بودیم، اما دل‌مان با آقا عهدی بسته بود که روی کاغذ نیامده، امروز می‌خواهیم همان عهد را با شما تازه کنیم؛چون باور داریم با رفتن آقا،عهد ما تمام نشده،شاید حالا، درمیان این دلتنگی و داغ بیشتر از همیشه معنای پای عهد ماندن را بفهمیم؛ این‌که وفاداری فقط در روزهای بودن نیست، گاهی درست در روزهای نبودن‌ست که باید خودمان را نشان بدهیم.ما هنوز بر همان عهدیم؛با همان دل‌بستگی، همان باور و همان تصمیم که راه پدر شهیدمان را فراموش نکنیم و در عمل، ادامه‌دهنده‌ی راهش باشیم.
ما پای این نظام و انقلاب اسلامی می‌مانیم؛ تا آخرین قطره خونمان. می‌خواهیم به حرف‌هایی که از آقا شنیدیم، فقط با اشک و دلتنگی وفادار نمانیم؛ با عملمان وفادار باشیم. نگذاریم حرف‌هایش فقط خاطره شوند، نگذاریم وصیت‌ها و رهنمودهایش در میان اندوه این روزها گم شوند. می‌خواهیم هرکداممان، هرجا که هستیم، سهم خودمان را در این مسیر ادا کنیم.
این مصیبت برای ما فقط داغ از دست دادن یک رهبر نیست؛ یادآوری تلخی‌ست از این‌که فرصت‌ها همیشگی نیستند و نباید وقتی نوبت عمل‌ست، کوتاهی کنیم و بعد با حسرت به گذشته برگردیم. دیگر نمی‌خواهیم فقط بگوییم کاش بیشتر شنیده بودیم، کاش بیشتر فهمیده بودیم، کاش بیشتر پای کار آمده بودیم. می‌خواهیم از همین امروز، آنچه را از آقا آموخته‌ایم، زندگی کنیم و همان‌طور که رهبر شهیدمان به ما آموخت، می‌خواهیم در طرف درست تاریخ بایستیم؛ نه فقط در حرف، نه فقط در روزهای آسان، بلکه آنجا که ایستادن هزینه دارد، آنجا که باید از راحتی خودمان بگذریم و مسئولیت‌مان را به یاد بیاوریم.
آقای من، شاید نامه‌ای ننوشته باشم، اما دلم خواست این چندخط را از صمیم قلب برایتان بنویسم؛از دلدمنی که هنوز با یاد پدر شهیدمان بغض می‌کند،با شنیدن صدایش دلتنگ می‌شود و با دیدن تصویرش، حسرت آن دیدار نرسیده را دوباره به جان می‌خرد.آقا، ما هم هستیم؛ ماهایی که شاید نامه‌ای به دست‌تان نرسانده باشیم، اما عهدی در دل داریم که با شهادت پدر شهیدمان پایان نگرفته، آمده‌ام بگویم این دلتنگی، این اشک‌ها و این بغض‌های فروخورده، قرار نیست ما را از راه بازدارند؛

می‌خواهیم همان‌طور که دوستش داشتیم، به عهدی که با او بستیم وفادار بمانیم و در کنار شما، راهی را که به ما سپرد، ادامه بدهیم.
سلام فرزندان‌تان را بپذیرید؛ ما هم هستیم، با همه دلتنگی‌هایمان، با همه حسرت دیدارهایی که نداشتیم و با عهدی که نمی‌خواهیم بگذاریم زیر آوار این مصیبت فراموش شود.
ما هنوز پای همان عهد ایستاده‌ایم و می‌خواهیم ثابت کنیم که داغ پدر، ما را از راهی که نشانمان داد، جدا نمی‌کند.

✍️ زهرا مرادقلی
#به_قلم_خودم
#نامه
#مدار_نوشتن

امسال فاطمیه، جای خالی‌اش بیشتر از همیشه به چشم آمد؛ همان پدری که سال‌ها از غربت مادر می‌گفت و نمی‌گذاشت غبار فراموشی بر مظلومیتش بنشیند. رهبر شهیدم، مهماندار فاطمیه بود؛ نه فقط با اشک و روضه، که با تبیین حقیقت، با بازخوانی تاریخ و با ایستادن در برابر تحریف.
او می‌دانست دشمن، پیش از آن‌که چراغی را خاموش کند، می‌کوشد حقیقت آن چراغ را از یادها ببرد؛ همان‌طور که گاهی مظلومیت را می‌پوشاند تا کسی سراغ حقیقت نرود.
حالا پدر نیست، اما فاطمیه‌ها در راهند و ما؛ ما که باید یاد بگیریم عزاداری، تنها گریستن نیست؛ شناختن است، فهمیدن است و رساندن حقیقت به نسلی که شاید روایت‌های بسیاری شنیده، اما هنوز فرصت نکرده خودش جست‌وجو کند.
مهماندار عزیز فاطمیه! امسال جای تو خالی است، اما نمی‌گذاریم چراغی که برای شناخت مادر روشن کردی، خاموش بماند؛ روضه‌ات را با اشک ادامه می‌دهیم و راهت را با تبیین حقیقت.

✍️ زهرا مرادقلی
#به_قلم_خودم
#جهاد_تبیین
#مدار_نوشتن

روزی رهبر شهیدم نامه‌ای نوشت؛ نه برای سیاستمداران، که برای جوانانی که حقیقت را در هیاهوی رسانه‌ها گم کرده بودند، او جوانان اروپا را خطاب قرار داد، چون باور داشت حقیقت‌جویی، مرز نمی‌شناسد و قلب‌های بیدار، زبان مشترک دارند، از آنان خواست اسلام را نه از قاب رسانه‌های مغرض، بلکه از سرچشمه‌های اصیلش بشناسند؛ از قرآن و پیامبر رحمت.
او می‌دانست بزرگ‌ترین جنگ، گاهی نه در میدان موشک‌ها، که در میدان اندیشه‌ها و روایت‌ها اتفاق می‌افتد، دشمن حقیقت، پیش از آن‌که کتابی را بسوزاند، می‌کوشد میل خواندن و فهمیدن را در دل انسان خاموش کند و چه زیباست جهادی که سلاحش قلم باشد، سنگرش آگاهی و هدفش نجات حقیقت از زیر آوار تحریف، امروز آن نامه، تنها چند صفحه نوشته نیست؛ امانتی است بر دوش هر جوانی که نمی‌خواهد حقیقت را از زبان دیگران به ارث ببرد.
جهاد تبیین از همین‌جا آغاز می‌شود؛ از پرسیدن، خواندن، سنجیدن و شجاعت گفتن آنچه حقیقت یافته‌ایم، رهبر شهیدم رفت، اما پرسشی که در آن نامه کاشت، هنوز زنده است: آیا جرئت داریم خودمان حقیقت را جست‌وجو کنیم؟ نامه‌اش را باید دوباره خواند؛ نه فقط برای دلتنگی پدر، بلکه برای ادامه‌دادن راهی که با آگاهی آغاز می‌شود و با بیداری نسل‌ها امتداد می‌یابد.

✍️ زهرا مرادقلی
#به_قلم_خودم
#جهاد_تبیین