طنین امن ماندگار

در روزگاری که طوفان حادثه‌ها از هر سو می‌تاخت، او مثل یک صخره محکم و استوار ایستاده بود؛ قهرمانی کمیاب که حضورش به یک امت آرامش می‌داد.

او سید مقاومت بود؛ مردی که بزرگ‌ترین سایه‌بان امن برای کودکان غزه، مردم صبور لبنان و پشتیبانی امین برای ایران عزیز شد. زندگیش سراپا وقف مظلومان بود و در هر قدمش، یار واقعی امام زمان (عجل الله تعالی فرجه الشریف) بودن را معنا می‌کرد.

صدای گرم و محکمش امید دل‌های خسته بود و شجاعتش خواب را از چشم دشمنان می‌ربود. او فقط یک سید مقاومت نبود؛ پناهگاهی بود که تمام غم‌ها و آوارگی‌ها در کنارش سبک می‌شد.

شهادتش پایان این راه نبوده و نیست. قهرمانانی چون او هرگز تمام نمی‌شوند؛ بلکه نام و مکتب‌شان در دل میلیون‌ها انسان تکثیر می‌شود. او نرفت، بلکه برای همیشه علامت عزت و امنیت این سرزمین باقی ماند.

✍️ زهرا مرادقلی 

#به_قلم_خودم 

#مدار_نوشتن 

#سید_حسن_نصرالله

سلام بر تو ای سید عزیز، ای سید مقاومت
گاهی در کنج تنهایی‌ام می‌ایستادم و به حجم اندوهی می‌نگرم که بر جان‌مان نشست. سالی که شهید رئیسی رفت، انگار تکه‌ای از امان و امنیت درونی‌مان فروریخت؛ نیمی از وجودمان پر کشید و رفت، هرگز باورمان نمی‌شد پس از آن همه ناله و استغاثه به درگاه خدا، آن خدمت‌گزار صبور را از دست بدهیم. یادم می‌آید آن روزها مشهد، فضایی لبریز از یک حس گنگ و سنگین داشت؛ انگار در و دیوار شهر، بی‌آن‌که کلمه‌ای بگویند، از فاجعه‌ای در راه خبر می‌داد.
هنوز نیازمند زمان برای مرهمی بودیم تا آن زخمی را که بر پیکر روان‌مان افتاده بود التیام ببخشد، که شهادت مهمان‌مان، شهید هنیه، بر سرمان فرود آمد. با خودم می‌گفتم: خدایا! کفران کدام نعمت بود که این‌چنین دچار آزمون‌های پیاپی و جانکاه شدیم؟ و در کمال ناباوری، نوبت به شهادت تو رسید، تو که حضور استوار و نگاه گرمت، مثل یک پناه امن و استوار، دلهره‌های‌مان را آرام می‌کرد، هنگام ایراد سخنرانی‌هایتان همانند حزب الله با جان و دل گوش جان می‌سپردبم.
بعد از تو، از دست رفتن نعمت‌های الهی سرعت گرفت؛ گویی مصداق آیه السابقون السابقون خبرهای تلخ یکی پس از دیگری دامن‌مان را محکم می‌گرفت؛ از سنوار غزه گرفته، تا لبنان، سوریه، عراق، یمن و ایران و شهادت فرمانده‌های جان بر کف اسلام، انگار زمین، یکی‌یکی تکیه‌گاه‌های عاطفی و حیاتی‌اش را باید از دست می‌داد.
اما سید عزیز! می‌دانی کدام رنج، حس یتیمی مطلق را در وجودمان بیدار و جان‌مان را تا همیشه نقره‌داغ کرد؟
داغ سنگین و باورنکردنی حضرت آقا رهبر شهیدمان همان وصیت مشترک شما و تمام شهدا ، آه از این زخم، زخمی چنان عمیق که هنوز هم روان ما توان هضم آن را ندارد؛ درست مثل مادری که فرزندش را از دست داده یا فرزندی که سایه مهربان پناه‌گاهش را از دست داده باشد، جگرمان می‌سوزد و در بهت این سوگ بزرگ دست‌وپا می‌زنیم.
امروز، با قلبی که تکه‌تکه شده اما هنوز نبض محبت و وفاداری در آن می‌تپد،امروز رهبر شهیدمان و شما را یاد می‌کنم. شما رفتید، اما احتیاج ما به آن پناه، به آن استقامت و به آن نگاه لبریز از امنیت، تا ابد در خانه دل‌مان باقی خواهد ماند.

✍️ زهرا مرادقلی
#به_قلم_خودم
#مدار_نوشتن
#مناسبتی
1790525014ead938a0da99038d5afe80dd94974bef.mp4

در قلمرو مگوها

چیزی که دلم می‌خواهد درباره‌اش حرف بزنم، اما معمولاً کسی از من نمی‌پرسد، کم نیست؛ چیزهای زیادی‌ست، اما راستش را بخواهید، نوشتن و بیان‌شان را اینجا درست نمی‌دانم.

چیزهایی که دیگران هیچ‌وقت سراغ‌شان را نمی‌گیرند، معمولاً همان رازهای مگویی هستند که در کنج حریم خصوصی آدم‌ها آرام گرفتند. جنس این حرف‌ها بیشتر شبیه یک درددل صمیمی و آرام در خلوت‌ست، نه کلماتی که بشود راحت روی کاغذ سنجاق‌شان کرد و پیش چشم عموم گذاشت. بعضی نجابت‌ها و نگفته‌ها فقط در همان خلوت خود آدم باحرمت می‌مانند و چیزی را که جایش در دل است، نباید در انظار عمومی فریاد زد.

✍️ زهرا مرادقلی 

#به_قلم_خودم 

#مدار_نوشتن

رویای کودکانه من

گاهی در نهانخانه دلم، آرزویی کوچک و عجیب سرک می‌کشد؛ این‌که ای کاش می‌شد ساعت زمان را متوقف کنم و نفسی از ته دل بکشم و با خاطری آسوده، به امروز نگاه کنم. گاهی میان خیال‌بافی‌هایم، هنوز هم به دنبال ساعت برنارد می‌گردم تا دنیا را بگذارم روی حالت توقف و هرچه را آرزو دارم، یک به یک تجربه کنم. بعد هم به این فکر کودکانه و قشنگ خودم می‌خندم و زمزمه می‌کنم؛ دیوانه! آخه تنهایی؟! چه کیفی داره، چه لذتی؟!…
نمی‌دانم، شاید هم لذتی ندارد، اما دلم می‌خواهد برای یک بار هم که شده امتحانش کنم.
گاهی هم دلم می‌خواهد هم‌زمان دستم به ساعت برنارد و ماشین زمان همان مسافر زمان برسد؛ آن وقت، یک‌راست سفر می‌کردم به دهه هفتاد تا هشتاد.
می‌رفتم و پدرم را آن‌قدر محکم و طولانی در آغوش می‌کشیدم و زمان را همان‌جا قفل می‌کردم تا دلم بالاخره آرام بگیرد، بعد هم به سال‌های بعدش سفر می‌کردم، به روزهای قبل از متاهل شدنم و تمام رنج‌ها و زحمت‌هایی را که به مادرم دادم، یک‌به‌یک از صفحه روزگار پاک می‌کردم. می‌رفتم تا قدر ثانیه به ثانیه خطوط روی صورتش و پیر شدنش را بیشتر و بهتر بفهمم.

آه و صد افسوس که زندگی، نه دکمه بازگشت دارد و نه ماشین و ساعتی برای مهار زمان.

✍️ زهرا مرادقلی
#به_قلم_خودم
#مدار_نوشتن

ردپای آرامش

بعضی روزها، زندگی از همان پیچ کوچک راهرو و بوی چای تازه دم‌کشیده در خانه شروع می‌شود؛ میان صدای کشیده شدن جارو روی فرش و خنده‌های بی‌پروا بچه ها و شیرینی که سقف خانه را پر می‌کند. مادری شاید همین باشد؛ ایستادن در مرکز یک طوفان دوست‌داشتن و صبورانه امان بافتن برای دو جفت چشم معصوم، تا در سایه این آغوش، امن و آرام قد بکشند.
گاهی میان پهن کردن سجاده، یا دقیقه‌ای سکوت پشت پنجره، گوشه چادرم را جمع می‌کنم و به راهی می‌نگرم که از دیروز تا امروز پیمودم. زندگی با تمام فراز و فرودها و با تمام حرف‌های نگفته‌اش، در همین لحظه‌های کوچک و بی‌هوا جاری است؛ وقت گرفتن دست‌های ظریفی که هنوز تمام دنیای‌شان در دست‌های من جا می‌شود، یا وقت زمزمه دعایی زیر لب برای چشم‌هایی که تمام دارایی فرداهای منند.
من این ردپای آرامش را با هیچ فتح‌الفتوحی در جهان عوض نمی‌کنم. همین‌جا، در کنج همین امانگاه کوچک، دلخوشی را رج به رج می‌بافم؛ با صبوری، با مهر و با نوری که دعا می‌کنم هیچ‌گاه توی این خانه خاموش نشود.

✍️ زهرا مرادقلی
#به_قلم_خودم
#روز_نوشت

نه اسفند امسال عجب غریب و سنگین در راه است… هنوز چند ماه مانده، اما غم تقارن شب‌های قدر، شهادت مولایمان علی (علیه السلام) و سالروز پرکشیدن شما از همین حالا مثل ابر باران‌زده‌ای بر آسمان دلم سایه انداخته است.

دیروز که همه دست می‌زدند و به رئیس‌جمهور تبریک می‌گفتند، من فقط سکوت کردم، وسط آن‌همه هیاهو و افتخار، دو تصویر مدام پشت پلک‌هایم رژه می‌رفت؛ یکی مظلومیت لحظه شهادت شما و دیگری آن شجاعت و نطق عالی شهید رئیسی وقتی در سازمان ملل قرآن را روی دست گرفت.

 نمی‌گویم کار آقای پزشکیان دیروز خداقوت ندارد، اما این فقط انجام یک وظیفه تلنبارشده بود؛ کاری که باید خیلی پیش از این‌ها انجام می‌شد. این‌همه بزرگ‌نمایی احتیاج نداشت، راستش را بخواهید، همین کم‌کاری‌ها و شانه خالی کردن‌های امثال او بود که آن‌طور غربت شما را رقم زد و باعث شهادت‌تان شد.

چند ماه تا اسفند مانده، اما هرچه به آن روز نزدیک‌تر می‌شویم، دلتنگی‌مان عمیق‌تر می‌شود و آن شباهت مظلومانه و غریب شما به جد بزرگوارتان بیشتر بر جان‌مان می‌نشیند. شما رفتید و ما ماندیم و چشم‌هایی که هنوز در حسرت آن حضور بی‌بدیل می‌سوزد.

✍️ زهرا مرادقلی

#به_قلم_خودم 

#مدار_نوشتن 

#رها_نویسی

بعضی عصرها که خانه آرام می‌شود و دخترها میان بازی‌هایشان غرق می‌شوند، گوشه‌ای می‌نشینم و فقط به صورت‌شان می‌نگرم، نگاهم را روی تاب‌خوردن موهایشان، روی چشم‌هایی که با هر لبخند کوچک‌تر می‌شوند، روی دست‌های ظریفی که هنوز برای گرفتن دست من جا دارند.
گاهی ته دلم از سرعت گذر زمان می‌لرزد. انگار همین دیروز بود که قدشان تا زانویم می‌رسید و حالا هر روز دارند قد می‌کشند و قدم‌های مستقل‌تری برمی‌دارند. توی همین لحظه‌های معمولی و بی‌هوا؛وقت بستن بند کفش‌شان، یا وقتی خسته از بازی سرشان را روی شانه‌ام می‌گذارند، می‌فهمم تمام دارایی واقعی من از این دنیا همین چند وجب امنیت و آغوش است.

مادری شاید یعنی همین، صبورانه تماشا کردن بال کشیدن کسانی که تمام وجودت به وجودشان گره خورده و دعا کردن برای ای‌نکه همیشه خانه برایشان امن‌ترین جای زمین بماند.

✍️زهرا مرادقلی 

#به قلم خودم 

سخنرانیشون بد نبود خدا قوت داشت ولی بهترین رئیس جمهور ؟؟!!! همه چیز رو فاکتور بگیریم از این دولت شهادت رهبری در این دولت رو چطور فاکتور گرفتید ؟ ؟؟!  

چرا هیچ کس آن طور که شایسته بود از شهید رئیسی تقدیر نکرد؟!

چرا آقای پزشکیان کلمه ای از انتقام و خونخواهی بر زبان نیاورد؟

چرا از مظلومیت و اقتدار یمن و حزب الله سخنی به میان نیاورد؟

چرا از نقض های مکرر آتش بس هیچ نگفت؟

چرا درباره تضمین امنیت و جان رهبری موضعی قاطع نگرفت یا دست کم مانند شهید رئیسی چنان محکم و مقتدرانه سخن نگفت که احدی جرات تهدید ایشان را نداشته باشد ؟

چرا حالا همه برای انجام ساده ترین وظایفش این چنین از او تمجید و تشکر می کنند ؟

چگونه کسی که مدام دم از قرآن و نهج البلاغه می زند خروجی دولتش رواج بی بند و باری در کشور شده است؟

گویا فراموش کردند در دولت او رهبر عزیزمان به شهادت رسیدند؟!!

هزاران شهید دادیم

و در دی ماه ۱۴۰۴ کشور با شبه کودتا مواجه شد

چطور ممکن است اگر یک هزارم این اتفاقات در دولت شهید رئیسی رخ می داد تمام کارهای بزرگش نادیده گرفته می شد و تنها نقاط ضعفش را بزرگ نمایی می کردند اما حالا پزشکیان برای انجام وظایف عادی اش می شود بهترین رئیس جمهور.

از وضعیت اقتصادی الان کشور هم بگیم که گرانی های افسارگسیخته رکود شدید و افت قدرت خرید مردم داد همه را درآورده و سفره های جامعه هر روز کوچک تر کرده.

چرا تیم مذاکره کننده باید بدون اذن رهبری ساعت ها برای رد و بدل کردن به اصطلاح پیام با طرف مقابل نشست و گفتگوی خصوصی داشته باشد؟ آن هم ساعت ها؟ 

چرا نماینده ما در سازمان ملل باید پای صحبت های قاتل رهبر شهیدمان و سایر شهدا بنشیند ؟

چقدر برخی ساده باورند سخنرانی پزشکیاندر سازمان ملل شاید جای خداقوت داشته باشد اما هرگز عالی نبود

از وضعیت اقتصادی که بگذریم این بی بند و باری رواج یافته محصول مستقیم همین دولت است. با عدم اجرای قانون حجاب توسط رئیس جمهور 

حقا که هر چه بر سر مردم می آید از کرده و انتخاب خودشان است چقدر زود برخی همه چیز را فراموش کردند

یادش بخیر آن شخصی که به طعنه شش کلاسه خطابش می کردند به مراتب محکم تر و رساتر سخن می گفت کلامش مایه ترس جبهه کفر و تضمینی برای امنیت رهبری بود اما هیچ کس از او تقدیر نکرد و سهمش فقط تخریب بود

✍️ زهرا مرادقلی 

#به_قلم_خودم

سردار شهید 

بوی خاک باران‌خورده مرز، همیشه بوی غربت نمی‌دهد؛ گاهی بوی غیرت مردانی را دارد که تمام قامت ایستادند تا آرامش یک جغرافیا، حتی ترک برندارد.

مردانی مثل سردار ظریفی را نمی‌شود در چارچوب کلمات رسمی و واژه‌های اتوکشیده توصیف کرد. او از جنس همان آدم‌هایی بود که امنیت را نه پشت میزهای سرد، که روی خاک گرم و آفتاب‌سوخته سراوان معنا می‌کردند. سال‌ها شانه به شانه‌ی مردم همان دیار زیست، غبار غربت از رخسار روستاها زدود و در روزهای سخت، مرهم دل‌های صبور و صمیمی سیستان و بلوچستان شد.

وقتی تمام روزهایت در همسایگی خطر بگذرد، شهادت دیگر یک اتفاق ناگهانی نیست؛ یک قرار قدیمی‌ست که بالاخره در روز موعود وفا می‌شود. رفتن او در درگیری با تاریکی‌پرستان ترور، داغ سنگینی بر دل‌ها گذاشت، اما تصویرش برای همیشه در یادها حک شد؛ فرمانده‌ای که پناه مردم بود و در نهایت، جانش را سپر آرامش همان مردمی کرد که دوست‌شان داشت.

نامش ماندگار در قلب سیستان و بلوچستان به ویژه سراوان و یادش جاودان در یاد ایران.

✍️ زهرا مرادقلی 

#به_قلم_خودم 

#مدار_نوشتن 

سردار ظریفی ساعتی قبل در درگیری امروز در سراوان به فیض شهادت نائل آمد 😔 روحش شاد یادش گرامی

331 صندلی خالی

امسال زنگ اول مهر درست در آغوش هفته‌ی دفاع مقدس به صدا درآمد و همین هم‌زمانی، به یادمان می‌آورد که آشیانه‌ی امن امروزمان چطور با ایستادگی روزهای پرالتهاب گره خورده است.
شهر ما هرچند مستقیماً در زیر آتش جنگ نمی‌سوخت، اما روزهای‌مان در دلهره‌ای شدید و کش‌دار می‌گذشت. در خانه ما، تلویزیون فقط دو شبکه داشت،شبکه خبر که مدام اوایل جنگ با مردم همراه بود و نبض نگران وطن را پخش می‌کرد و شبکه پویا که پناه معصومانه‌ی دخترهایم بود. در آن ایام، تمام رفت‌وآمدها و مهمانی‌هایمان رنگ دیگری گرفته بود و به پرچم‌گردانی، تشییع و حضور در تجمعات شبانه خلاصه می‌شد.
من در دفاع مقدس هشت‌ساله حضور نداشتم، اما در همین یک سال و نیم اخیر، بار دو جنگ تحمیلی پشت‌سرهم را با تمام وجودم لمس کردم. در این خاک، رنج و هم‌بستگی مرز جغرافیا ندارد؛ خبر شهادت هر هم‌وطن در هر گوشه‌ای از کشورم، مثل داغ عزیزترین کس خانه بر جان‌مان می‌نشست و تلخ‌تر و سنگین‌تر از همه، داغ شهادت رهبر شهیدمان بود؛ زخمی عمیق بر جان و روان‌مان که تا روز انتقام، دل‌مان ذره‌ای آرام و قرار نمی‌گیرد؛ داغی که با پرپر شدن مظلومانه‌ی بچه‌های بی‌گناه میناب در همان روز آن را ابدی‌تر کرد.
امروز، اول مهر است و 331 صندلی در کلاس‌های درس خالی مانده؛ 331 دانش‌آموز شهیدی که غایبان حاضر این روزهایند.
با همین بی‌قراری‌ها وقتی به این عکس‌ها نگاه می‌کنم، آن نیم‌رخ صبور و بزرگ که از هزاران قاب کوچک شکل گرفته، دقیقاً صورت زخمی اما استوار همه‌ی ماست. این پاره‌عکس‌ها فقط یادگار گذشته نیستند، بلکه تکه‌تکه‌ی حافظه‌ی ما از چشم‌های منتظر، مهمانی‌های پرچمی و دلشوره‌های مادری در همین یک سال و نیم گذشته‌اند؛ تصویر جان واحدی که تمام این رنج‌ها و صبوری‌ها را در خود جمع کرده است.
این قصه در عکس دیگر به دیواری سنگی و شکاف‌خورده می‌رسد که مرز میان دیروز و امروز ماست؛ یک طرفش غبار سنگرها و مردی است که آخرین کلماتش را روی کاغذ می‌آورد و طرف دیگرش حیاط روشن مدرسه، کیف‌های رنگی بچه‌ها و خنده‌ی امن خانه است.

✍️ زهرا مرادقلی
#به_قلم_خودم
#رها_نویسی
#مدار_نوشتن

معماری وحدت در سایه تهدید

گاهی در میانه‌ی غبار و هراس، انسان‌هایی ظهور می‌کنند که حضورشان شبیه به همان والد پاسخ‌گو و غایب‌نشده در نظریه‌های تحولی است؛ کسانی که در اوج ناامنی و اضطراب محیطی، ثبات درونی خود را تسلیم تهدید نمی‌کنند و تمام‌قد برای حفظ آغوش امن جامعه می‌ایستند.
هنگامی که انسان در معرض تهدیدهای مکرر و نامرئی جریان‌های افراطی قرار می‌گیرد، نخستین چیزی که نشان می‌رود، احساس امنیت، تعلق و پیوند روانی جامعه است. در چنین فضایی، ضبط آن ویدیوی کوتاه پیش از شهادت، تنها یک وصیت‌نامه‌ی معمولی یا یک اعلام موضع شتاب‌زده نبود؛ بلکه پناهگاهی روانی و سازه‌ای روشنگر برای ترمیم گسست‌های احتمالی بود.
پذیرش آگاهانه‌ی خطر و تصریح بر عدم ترس از شهادت، واکنشی عمیق به هراس‌افکنی مداوم است. این ایستادگی صبورانه نشان می‌دهد که وقتی جان و روح انسان به معنایی والاتر متصل باشد، اضطراب زوال فردی جای خود را به پاسداری از سلامت و آرامش جمعی می‌دهد. تأکید مکرر بر حفظ وحدت و ایستادگی در کنار ولی‌فقیه و نظام، در واقع فراخوانی بود برای بازگشت به محور ثبات؛ دعوت به اینکه در روزهای طوفانی، نباید رشته‌های پیوند را گسست یا آغوش امانت‌دار خانه را رها کرد.
او با درخواستی روشن و عاری از تکلف، وصیت کرد که پیکرش در گلزار شهدای شهر و در کنار برادران تشیع به خاک سپرده شود. این اقدام، خط بطلانی روان‌شناختی و عملی بر تمام مرزبندی‌های تصنعی و تفرقه‌افکنی‌های تحمیلی بود. پیام نهفته در این تدفین کنار هم، یادآوری این حقیقت است که همبستگی ما در ریشه‌ها و آرمان‌های مشترک، فرسنگ‌ها عمیق‌تر از خط‌کشی‌های ظاهری است.
در نهایت، این روایت یک‌دست و روشنگر به ما می‌گوید که انسان‌های رشدیافته و خودآگاه، حتی در آستانه‌ی مواجهه با خطرات نهایی، نگاه خود را از آسیب‌ها می‌گیرند و بر ترمیم، حمایت و مراقبت از جان‌های گرداگردشان تمرکز می‌کنند. آنان با باور استوارشان، نه تنها هراس را خنثی می‌سازند، بلکه معنایی ماندگار از وحدت و پایداری را در حافظه‌ی جمعی یک امت به یادگار می‌گذارند.

✍️ زهرا مرادقلی
#به_قلم_خودم
#مدار_نوشتن
#رها_نویسی

شب هنوز سنگینی خودش را روی قم پهن کرده بود که اولین پچ‌پچ‌ها از راهروهای بیمارستان بیرون زد. از آن شب‌هایی که هوا بوی باران نمی‌دهد، اما فضایش آن‌قدر متراکم است که انگار آسمان، سینه‌اش را روی زمین گذشته تا نفس بکشد.
بیست و نهم شهریور بود، خبر، مثل درختی که در سکوت می‌افتد، آرام اما عمیق در دل حوزه‌ای پیچید که سال‌ها صدای آرام، دقیق و نقطه‌سنج او را در خود ضبط کرده بود.
اگر از همسایه‌ها یا شاگردان قدیمی‌اش بپرسی، می‌گویند؛ سن و سال او را با تقویم حساب نمی‌کردند و او متولد هشتمین روز از ماه روزه‌داری بود، در همان سالی که قم هنوز بوی خاک کویر و کاه‌گل می‌داد، اما سن واقعی مردانی مثل او را با سال‌ها نمی‌شمارند، با سال‌هایی می‌شمارند که در حیاط مدرسه حجتیه، گام‌های پدرش آیت‌الله سید احمد، ردی از خلوص به جا گذاشته بود و آقا موسی جوان، جای پای پدر قدم برمی‌داشت.
او از تبار زنجان بود، اما قم ریشه و خاکش شد. مردی که وقتی در نوجوانی سر درس سید صدرالدین صدر می‌نشست، کوچک‌ترین قد و قامت حجره را داشت، اما چشمانش آن‌قدر شمرده و روشن به عبارات نگاه می‌کرد که انگار کلمات کهن فقه را دوباره می‌نشاند و نوازش می‌کرد.
در خانه، دنیای دیگری جریان داشت. دوازده فرزند، صدای خنده‌ها و گفتگوهایی که در دالان‌های خانه می‌پیچید و همسری از تبار مجد که در سال ۱۳۲۹ دستی به همراهی داد و تا آخرین روزهای سال ۱۴۰۳زمانی که پیکرش بر دوش فضلا تا حرم حضرت معصومه (سلام الله علیها) تشییع شد پناه و تکیه‌گاه آن صبوری‌های علمی بود. خانه‌ای که در آن، گفتگوها فقط بوی کتاب نمی‌داد؛ بوی گرما، عاطفه و دیدارهای صمیمانه‌ای را می‌داد که گاه با رهبر انقلاب و برادرش سید جعفر، دور از همهمه‌ی سیاست و در گرمای یک استکان چای خانوادگی می‌گذشت.
او فقیهی بود که کلمات را بی‌حساب خرج نمی‌کرد. می‌گفت خبر واحد وقتی تنهاست، باید با احتیاط به آن تکیه داد؛ انگار باور داشت که حقیقت، سنگین‌تر از آن است که بر دوش یک روایت تنها بماند. وقتی جرعه‌ای از دریا را می‌نوشت یا بر رجال نجاشی حاشیه می‌زد، دست‌هایش مثل دست‌های یک سفال‌گر قدیمی کار می‌کرد؛ باحوصله، بی‌شتاب و با احترام به خاک دانش
و بعد، آن روزهای آخر رسید. معده و دستگاه گوارش، جسم نود و چند ساله‌اش را خسته کرده بود. تخت بیمارستان، فارغ از تمام حواشی و قیل‌وقال‌های بیرون، میزبان تن نحیفی شد که تمام عمرش را صرف رمزگشایی از متن‌های سخت کرده بود.
پزشکان آمدند و رفتند، داروها تزریق شدند، اما در بیست و نهم شهریور ۱۴۰۵، آن نفس شمرده و آرام، سرانجام به ایستگاه آخر رسید.
آدم‌هایی مثل او ناگهان از میان ما نمی‌روند. آن‌ها ذره‌ذره در کتاب‌ها، در دالان‌های مدرسه‌ی امام محمد باقر (علیه السلام)، در حجره‌هایی که صدای مباحثه‌شان هنوز در در و دیوارش مانده، و در یاد شاگردانی که دقت را از او آموختند، تکثیر می‌شوند. رفتن او مرگ یک فرد نبود؛ خاموش شدن یکی از آن چراغ‌های قدیمی و کم‌نوری بود که وقتی کوچه تاریک می‌شد، همگان می‌دانستند پای آن پنجره، کسی بیدار است و نگهبانی متن را می‌کند.

✍️ زهرا مرادقلی
#به_قلم_خودم
#رها_نویسی
#مدار_نوشتن

بسم الله الرحمن الرحیم
محضر مبارک رهبر معظم انقلاب اسلامی، حضرت آیت‌الله سید مجتبی حسینی خامنه‌ای (دام‌ظله العالی)
سلام علیکم و رحمت‌الله و برکاته
این کلمات، نجواهای بانوی ست از جنس همین مردم؛ مادری که خانه را سنگر آرامش می‌داند و خیابان را سنگر غیرت و ایستادگی، این نامه را از دل همین روزمرگی‌های پر از دغدغه می‌نویسم؛ از میان همان دلشوره‌ها و صبوری‌های زنانه که با پناه بردن به سایه‌سار ولایت، آرام و استوار می‌شود.

رهبر عزیز و پناه امت؛ می‌نویسم تا بگویم پایداری ما در این مسیر، یک شعار یا هیجانی زودگذر نیست. ایستادگی ما، خشت‌به‌خشت بر پایه ایمانی عمیق، شناختی آگاهانه و انتخابی صبورانه بنا شده است.
اگر این روزها بار زندگی سنگین است و مسیر پر از پیچ‌وخم‌های دشوار، اما ما فرزندان مکتب امام شهید حضرت سید علی حسینی خامنه ای( رضوان الله تعالی) هستیم، اسوه اقتدار، عزت و شرافت و… .
خانه و خیابان برای ما دو سنگر هم‌مسیرند؛ هرگز صحنه را خالی نخواهیم کرد و قدمی از این خیابان‌ها و میدان‌های حضور عقب نخواهیم نشست، خالی کردن این سنگر، ناسپاسی و خیانت در برابر عهدیست که با خدا و خون مطهر شهدا بسته‌ایم.
در این تلاطم‌ها و امتحان‌های بزرگ، دل و جان ما تابع محض فرمان و هدایت شماست. ما این اطاعت عاشقانه و مسئولانه را تا تا آخرین قطره خون و سپیده‌دم دل‌انگیز ظهور حضرت ولی‌عصر (عجل الله تعالی فرجه الشریف) با صلابت ادامه خواهیم داد.
هرچند در کنج دلمان، داغی سنگین و التیام‌ناپذیر از داغ شهدا و به‌ویژه رهبر شهیدمان خانه کرده است؛ داغی که تنها با عدل و پرپاشدن پرچم حق آرام می‌گیرد. از سویدای دل، خواهان انتقام قاطع و سخت خون مطهر آنان، نابودی کامل رژیم منحوس صهیونیستی و ریشه‌کنی سردمداران کفر و ستم هستیم.
ما تا آخرین نفس و آخرین قطره خون، پشت سر ولی زمانه‌مان ایستاده‌ایم و فرزندان‌مان را نیز در همین آغوش پر از ایمان و پایداری بزرگ خواهیم کرد.

با احترام و التماس دعای خیر
یکی از دختران و مادران ایستاده در میدان

✍️ زهرا مرادقلی
#به_قلم_خودم
#مدار_نوشتن
#سوژه_هفتگی