Hero

در تلاطم سهمگین طوفان، آن‌کس که در عرشه فریاد می‌کشد، لزوماً ناخدا نیست؛ او تنها هراسان است.
قهرمان واقعی کسی است که در اتاق فرمان، با چشمانی نافذ و دستانی لرزش‌ناپذیر، مختصات پیروزی را ترسیم می‌کند. در نبرد 12 روزه، جهان شاهد دو تصویر متناقض بود: یکی ویترین پر زرق‌وبرق رسانه‌هایی که به دنبال «نشانی از ضعف» می‌گشتند و دیگری جبهه‌ای که با هدایتی بظاهر نامرئی اما آهنین، محاسبات چندلایه و پیچیده دشمن را در هم می‌شکست.

حقیقت این است که شجاعت در تراز رهبری نه با نمایش فیزیکی بلکه با ثبات استراتژیک معنا می‌شود. وقتی دشمن تمام توان اطلاعاتی خود را برای ردیابی یک لرزش در صدای فرمانده به‌کار می‌گیرد، آرامش حاکم بر مرکز تصمیم‌گیری، بزرگترین پاتک روانی است.
او در آن روزها پنهان نبود؛بلکه در رگ‌های هر تصمیمی که موازنه قدرت را تغییر می‌داد، حضور داشت، او ساکت نبود؛ چرا که پژواک تدبیرش در عقب‌نشینی ناگهانی حریف، بلندتر از هر فریادی شنیده می‌شد.

قهرمانی یعنی اجازه ندهی غبار جنگ، دیدگان استراتژیک را تیره کند. در حالی که بدخواهان و شیاطین در پی یافتن مکان فیزیکی او بودند، او در حال فتح اراده‌ها و مدیریت ثانیه های سرنوشت ساز بود. پیروزی در نبرد 12 روزه، امضای کسی را پای خود داشت که ترجیح داد به جای لبخند و ژست های تکراری مقابل دوربین، اقتدار را در متن واقعیت معنا کند، کسی که نقشه شکست یک ارتش مجهز را می‌کشد، هرگز نمی‌ترسد؛ او فقط هوشمندانه مدیریت می‌کند، تا در نهایت، نتیجه جنگ باشد که به جای او سخن می‌گوید.

✍️ زهرا مرادقلی
#به_قلم_خودم
#hero