چرا در هیاهوی «هشتگ‌ها»، سکوت کردن همدستی با دروغ است؟
شاید بگویید: «من که نه مسئولم، نه تریبونی دارم و نه وظیفه‌ام است که دیگران را متقاعد کنم.» اما واقعیت این است که در عصر جنگ روایت‌ها، هر کسی که گوشی موبایل در دست دارد، یک رسانه است. امروز که غبار کودتای نافرجام و تنش‌های جنگ موقتا فرو نشسته، نوبت به «جنگ نرم» در ذهن‌ها رسیده است.
من به عنوان کسی که نمی‌خواهد در تاریخ به عنوان «فریب‌خورده» ثبت شود، معتقدم روشنگری در این چند مورد، نبرد عقل با هیجان است:
1. عبور از «زیبایی فریبنده» کلمات
دشمن یاد گرفته است حرف‌های سمی‌اش را در کادوی کلمات زیبا بپیچد. مثلاً هشتگ «نه به اعدام کودتاچیان». در ظاهر انسانی به نظر می‌رسد، اما در باطن، یعنی «اجازه بدهید امنیت شما را نابود کنیم و قسر در برویم».
عقل می‌گوید امنیت میلیون‌ها نفر، بر جان چند نفر خائن که قصد براندازی مسلحانه داشتند، مقدم است. این ترحم نیست، این خودکشی جمعی است اگر از آن‌ها نگذریم.
2. لیدرها خوابند یا بیدار؟
بسیاری از کسانی که در فضای مجازی لیدری می‌کنند، یا از واقعیت دورند (دوزاری) یا مأمورند. بحث با آن‌ها شاید بیهوده باشد، اما حرف زدن با تماشاچیان و اطرافیانشان که از سر لجبازی یا فشارهای اقتصادی به آن‌ها پناه برده‌اند، واجب است.
ما نباید اجازه دهیم «دروغ‌های تکراری» به «حقیقت بدیهی» تبدیل شوند.
3. مدیریت رهبری؛ لنگرگاه ثبات
در دنیایی که کشورهای همسایه با یک جرقه به خاک و خون کشیده می‌شوند، ایران ما از یک پیچ تند تاریخی (کودتا و جنگ نابرابر) عبور کرد.
این نه شانس بود و نه تصادف؛ بلکه نتیجه یک مدیریت متمرکز و حکیمانه در رأس نظام (ولی فقیه) بود که اجازه نداد شیرازه کشور از هم بپاشد. تبیین این موضوع، دفاع از شخص نیست، دفاع از «ستون خیمه امنیت» ماست.
4. اقتصاد و فریب «شیب آبی»
بله، وضعیت اقتصادی سخت است و کسی منکر آن نیست. اما گره زدن نان مردم به «تسلیم شدن»، بزرگترین دروغ تاریخ است.
نگاهی به کشورهای همسایه (مثل طالبان یا لیبی) بیندازید؛ آنجا که استقلال فدا شد، نه تنها نان نیامد، بلکه عزت و امنیت هم رفت. ما در یک جنگ نابرابر اقتصادی هستیم و دشمن می‌خواهد با فشار بر سفره‌ها، ما را به سمت «شیب آبی» (سقوط به کام وابستگی) بکشاند.
5. حجاب؛ فراتر از یک بحث مذهبی
بی‌حجابی‌های اخیر، نه یک مطالبه مدنی، بلکه یک ابزار سیاسی برای شکستن اقتدار ملی است.
وقتی حرف‌های مستند را رها می‌کنیم و دنبال شعارهای پوچ می‌رویم، در واقع داریم هویت فرهنگی خودمان را حراج می‌کنیم. حیا، دیوار دفاعی جامعه است؛ اگر این دیوار فرو بریزد، آوارش روی سر همه (مذهبی و غیرمذهبی) خراب می‌شود.

و اما در آخر
فریب «زیبایی کلام» دشمن را نمی‌خوریم و از «مستندات» کوتاه نمی‌آیم. حتی اگر بدانیم طرف مقابل خود را به خواب زده، باز هم فریاد حقیقت سر دهیم؛ چرا که «بیدار کردن یک نفر از میان هزاران نفر، یعنی پیروزی.» ما به تکلیف‌مان عمل می‌کنیم، چون می‌دانیم فردا، تاریخ از سکوت ما نخواهد گذشت.

✍️ زهرا مرادقلی
#به_قلم_خودم
#روشنگری