از حصار دنیا تا آغوش دعا

هرچه در پی واژه‌ای دلنشین و جمله‌ای زیبا گشتم، کلمات مرا یاری نکردند. هر سطر که نوشتم، عطش دلم را فرو ننشاند. دعای کمیل مرا فراخواند و من دریافتم که در برابر نور دعا، واژه‌ها کم‌فروغ‌اند. خوب می‌دانستم که زیباترین سخن، همان است که از دل اولیای خدا برخاسته و در زبان دعا جاری شده است. پس قلم را فرو نهادم و دل را به زمزمه‌ی دعای کمیل سپردم؛ دعایی که جان را می‌شوید، امید را می‌رویاند و اشک را به سلاح بندگی بدل می‌سازد.

خدایا، گرفتاری‌هایم بزرگ و حال و روزم پریشان است. اعمالم اندک و ناتوان و بندهای دلبستگی مرا در حصار کشیده‌اند. آرزوهای دور و دراز، مرا از سود حقیقی بازداشته و دنیا با فریب‌هایش و نفس با خطاهایش گمراهم کرده است.

پروردگارا، با نهایت فروتنی از تو می‌خواهم بر من آسان بگیری، بر حالم رحم کنی، مرا به قسمت مقدر خود راضی سازی و در همه حال آرام و متواضع بداری.

ای خدای زودرضا، ببخش بنده‌ای را که جز دعا و تضرع چیزی در دست ندارد.
رحم کن بر کسی که سرمایه‌اش تنها امید به توست و سلاحش اشک و گریه.

و در پایان، ای خدای مهربان، باران رحمتت را بر این سرزمین بباران؛ تا دل‌ها تازه شود، زمین جان بگیرد و زندگی مردم سرشار از برکت گردد.

ز.مرادقلی

#به_قلم_خودم
#رها_نویسی
#آزاد_نویسی
#هر_دل_نوری