چه بگوییم
شهید محمدامین کندی، جوانی از دیار زهک،خبر شهادتش را شنیدم؛خبری که این روزها، در این استان، آنقدر تکرار شده که گویی به اتفاق عادی در میان اخبار روزمره تبدیل شده،اما مگر شهادت یک جوان،مگر پرپر شدن یک انسان، مگر داغدار شدن یک خانواده میتواند عادی باشد؟
فیلم لحظه شهادتش به دستم رسید. اولین چیزی که نگاهم را متوقف کرد،جوانیاش بود؛ چهرهای که هنوز باید سرشار از رؤیا و امید میبود، هنوز باید فرصت زندگی کردن میداشت. اما بعد، چشمم به پراید کهنهاش افتاد؛ خودرویی ساده و فرسوده که شاید تمام دارایی و وسیله رفتوآمدش بود. همین تضاد، بیش از هر چیز دلم را به درد آورد؛ جوانی که برای حفظ امنیت مردم جانش را به خطر انداخته بود، حتی از ابتداییترین امکانات نیز برخوردار نبود.
در آن تصاویر، پیکر بیجانش را میدیدم که خود را به سمت صندلی شاگرد کشانده بود.چشمان نیمهبازش، بیش از هر کلامی حرف داشت؛ گویی هنوز نگاهش به راه بود، گویی کسی در خانه چشمانتظار بازگشتنش بود، گویی هنوز امید داشت که این بار هم از دل حادثه به خانه برگردد؛ به خانهای که شاید منتظر آمدنش بودند، بیخبر از اینکه دیگر قرار نیست صدای قدمهایش را بشنوند.
او، به جرم ایستادن پای امنیت مردم، به جرم انجام وظیفه و ایثار، جانش را از دست داد. اما پرسش تلخ اینجاست: تا چه زمانی باید شاهد تکرار این صحنهها باشیم؟ تا چه زمانی جوانانی که وظیفه حفاظت از جان و امنیت مردم را بر عهده دارند، باید با کمترین امکانات و بیشترین خطر به میدان بروند و خانوادههایشان چشمانتظار بازگشت پیکرشان باشند؟
تروریستهایی که در همین جغرافیا حضور دارند، شناسایی و تعقیبشان با وجود تجهیزات و امکانات امروزی، نباید مأموریتی دستنیافتنی باشد. اگر اراده، برنامهریزی و اقدام بهموقع وجود داشته باشد، چرا باید چنین حوادثی بارها تکرار شود؟ و اگر شناسایی و مقابله با این تهدیدها دشوار است، دستکم تأمین تجهیزات حفاظتی و امکانات لازم برای نیروهای مدافع امنیت، مطالبهای دور از دسترس نیست.
مسئله فقط شهادت یک جوان نیست؛ مسئله، تکرار شهادتهایی ست که هر بار با چند پیام تسلیت، چند قاب عکس و چند جمله اندوهبار از کنارشان عبور میکنیم. مسئله این است که به جای پیشگیری از حادثه، به سوگواری پس از آن عادت کردیم؛ وگویا خون جوانان این سرزمین، در هیاهوی خبرهای تازه، به عددی در آمارها تبدیل شده.
محمدامین هم روزی با همین پراید کهنه از خانه بیرون رفت؛ شاید با هزار فکر و امید، شاید با وعده بازگشت و شاید با دلی که خبر نداشت آخرین نگاه خانوادهاش را پشت سر میگذارد.
امروز خانوادهای داغدار است، جوانی دیگر به خاک سپرده شده و ما ماندهایم با پرسشهایی که پاسخشان را نمیتوان در پیامهای تسلیت پیدا کرد.
چه بگوییم؟
از داغ خانوادهای بگوییم که دیگر عزیزش را نمیبیند، یا از مسئولیتی که هنوز آنگونه که باید ادا نشده است؟ از جوانی محمدامین بگوییم یا از پراید کهنهای که گویی خود به نمادی از مظلومیت مدافعان امنیت تبدیل شده است؟
فقط یک چیز را میدانیم:امنیت با خون جوانان به دست میآید، اما حفظ جان کسانی که برای امنیت مردم جان میدهند، وظیفه مسئولان است.
کاش شهادت محمدامین، فقط خبری دیگر در میان خبرها نباشد؛ کاش این بار، به جای تکرار تسلیتها، شاهد تغییر، پاسخگویی و اقدام عملی باشیم. چرا که هیچ خانوادهای نباید به انتظار پیکر فرزندش بنشیند و هیچ جوانی نباید به دلیل کمبود امکانات، بهای سنگین حفظ امنیت را با جان خود بپردازد.
✍️ زهرا مرادقلی
#به_قلم_خودم
#قاب_روضه
الهی اعظمالبلاء
چه فاطمیهای شد امسال؛ انگار آسمان هم تاب شنیدن این روضه را نداشت و بغضش را در باران فرو میریخت. قرار بود جانمان را سپر بلای رهبر عزیزمان کنیم، اما تقدیر چه تلخ ورق خورد؛ او که قرار بود فدایش شویم، فدای ما شد…
فاطمیه ۹۸ تلخترین فاطمیه عمرم بود؛ اما نمیدانستم آن اندوه، آغاز فصل تازهای از روضههای بیپایان است. روضههایی که دیگر فقط در کتابها خوانده نمیشوند؛ در کوچهها نفس میکشند، در تاریخ تکرار میشوند و بر جانمان داغ میگذارند.
انگار تاریخ دست از تکرار سقیفه برنداشته است؛ فقط نامها عوض میشوند و تقویم، روزهای تازهای برای غربت میسازد. ۹ اسفند، زخمی دیگر بر پیکر تاریخ نشست؛ زخمی که بوی غربت مدینه میداد.
چه تلخ است وقتی روضه را نه با گوش، که با تمام جانت میشنوی؛ وقتی اشک، پیش از شنیدن مصیبت، از چشم سرازیر میشود و بغض، راه نفس را میبندد.
انگار فاطمیه دیگر یک مناسبت نیست؛ فصلیست که در تقویم تمام نمیشود.
✍️ زهرا مرادقلی
#به_قلم_خودم
#قاب_روضه
#به_قلم_خودم
زهرا مرادقلی
راز آن شب
تیک تاک ساعت مانند قارقار کلاغ سمجی روی اعصاب اسفنجیام راه می رفت ، هوهوی باد نیز که گویی در تلاش است بسان گردباد باشد نیز برای آشفتگی من عجیب همراهی می کند، گویا امشب زمین و زمان دست به دست هم میخواهند مرا از پای درآورند، بی حوصله به پشت پنجره می روم از آنجا به خیابان بلور خیره میشوم ، در میان این همه صدا که مرا آشفته ساخته ، لحظه ای اسم خیابان توجهم را جلب می کند:«خیابان بلور»، بی درنگ به سراغ گوشیام کنار پشتی برمیگردم در یک دست فنجان چای و در دست دیگر گوشی، چای من که دیگر از دهن افتاده را دوباره روی زمین می گذارم ، در گوگل شهید بلور را سرچ می کنم ، عجیب بود شهید محمد حیدری بلور ، هیچ گاه اسم شهید را نشنیده ام و هیچ گاه از خود نپرسپدهام چرا خیابان بلور!
به سمت پنجره گام بر میدارم به خیابان و تابلو آن خیره میشوم نور مهتاب روی آن بگونه ای میدرخشد که انگار امشب در میان این همه دل مشغولی و آشفتگی خداوند شهید محمد حیدری بلور را برای آرام کردند ذهن من فرستاده، خدا را شکر میکنم که گاهی خداوند برای آرام کردن آشفتگیهای ما، دریچهای به سوی آشنایی با یک انسان آسمانی باز میکند؛ حتی از طریق نام یک خیابان!
با شهید در دل صحبت میکنم گویی مسافری هستم که از سفر برگشته، سراغ چمدان خویش می رود و سوغاتی های دنیا را برای شهید شرح می دهد و او را واسطه رساندن این سوغاتی ها به مقصد خویش قرار می دهد.
✍️ زهرا مرادقلی
#به_قلم_خودم
#شهیدمحمدیارحیدری_بلور
میخ و مسمار
چند روزیست قلم را در دست میچرخانم و به دعوت سرکار خانم مختاری، برای پویش قاب روضه مشغول قلم زدن هستم. میدانم چه میخواهم بنویسم؛ تصویر در ذهنم روشن ست، میدانم قرارست از میخ و مسمار بنویسم، از دری که روزی میان دیوارهای خانهای آسمانی ایستاده بود؛ اما هرچه مینویسم، انگار چیزی کم است. کلمات کنار هم مینشینند، جملهها شکل میگیرند، اما دلم رضا نمیدهد.
کاغذهای مچالهشده گوشهی اتاق و حافظهی پیامهای ذخیرهشدهی eiتا پر از روایتهایی دربارهی میخ و مسمار؛ هرکدام را میخوانم، بغضم سنگینتر میشود، اما هنوز آن چیزی نیست که دنبالش میگردم.
دلم روضهی مجسم میخواهد؛نه روایتی که فقط از میخ بگوید، بلکه روضهای که خود میخ به زبان بیاید؛ دلم میخواهد برای چند لحظه، از پشت چشمهای یک آهن زنگزده به آن روز نگاه کنم. میخواهم صدای ضربهها را بشنوم، لرزش در را حس کنم، اضطراب دیوارها را ببینم و از همه دردناکتر، ناتوانی موجودی را به تصویر بکشم که درست در همان لحظهای که باید کاری میکرد، محکوم به ماندن بود.
با خودم میگویم:اگر میخ زبان داشت، چه میگفت؟
اگر آهن میتوانست گریه کند، چگونه اشک میریخت؟
اگر آن میخ، پس از سالها سکوت، فرصت پیدا میکرد سفرهی دلش را باز کند، از کدام لحظه شروع میکرد؟
قلم را روی کاغذ میگذارم، چشمهایم را میبندم و این بار نمیخواهم از زبان خودم بنویسم، میخواهم سکوت یک میخ را بشکنم، میخواهم از زبان همان میخی بنویسم که سالهاست در سینهی در جا خوش کرده؛ همان میخی که روزی سرد و خاموش بود، اما از آن روز به بعد، دیگر نه سرمای آهن را فهمید و نه آرامش سکوت را. شاید اگر خوب گوش کنیم، هنوز هم صدای نالهاش از لابهلای زنگارهایش به گوش برسد.
بسم الله الرحمن الرحیم
نمیدانم از کجا بگویم، از روزی که مرا به سینهی آن در کوبیدند، یا از روزی که آرزو کردم ای کاش هرگز آفریده نشده بودم!
آن روز، مدینه آرام نبود، صدای قدمهایی میآمد، قدمهایی که آرامش خانه را نشانه گرفته بودند. هنوز نمیدانستم چه اتفاقی در راه است که ناگهان، لگدی چنان محکم بر پیکر در کوبیده شد که گمان کردم قیامت برپا شده است!
آه! من که سالها در سینهی در آرام گرفته بودم، از شدت ضربه به لرزه افتادم. در تکان خورد، دیوار لرزید و تمام وجود آهنی من به ارتعاش درآمد.
ضربهی اول…
ضربهی دوم…
ضربههای پیاپی…
هر بار محکمتر از قبل!
نمیدانستم چه کنم. کاش دست داشتم تا در را نگه دارم؛کاش پا داشتم تا از جایم بیرون بپرم؛ کاش زبانی داشتم تا فریاد بزنم:
بس کنید!
پشت این در، مادری ایستادهست
پشت این در، حرمت خانهی رسول خداست.
پشت این در، فاطمه است!
اما من فقط یک میخ بودم.
ناگهان احساس کردم گرمایی بر پیکرم جاری شد؛ گرمایی آمیخته با غربت، با مظلومیت، با دردی که حتی آهن هم تاب تحملش را نداشت.
آه فاطمه جان! کاش آن میخی که اینچنین در سینهی مادر فرو رفت، من نبودم.
کاش از جایم کنده میشدم؛ کاش زیر فشار ضربهها خم میشدم؛کاش پیکرم میشکست، اما سینهی مادر نه.
من را برای نگهداشتن در ساخته بودند، اما کاش آن روز در را رها میکردم و خودم را سپر مادر میساختم.
کاش پیش از آنکه نالهی تو در فضای خانه بپیچد، از شرمندگی ذوب میشدم!
آه از جگر سوختهی مادر…
✍️زهرا مرادقلی
#به_قلم_خودم
#قاب_روضه
#تکلیف۲
#زهرامرادقلی
تکلیف این هفته روح مرا به پرواز درآورد آهسته آرام و دلتنگ،داخل صحن ها و رواق ها پرواز می کند، از میان رواقها میگذرم دوباره به دارالحجه می روم، انگار نه انگار که روزها و ماهها از آخرین دیدار گذشته است. اینجا همهچیز آشناست؛ حتی دلتنگیام!
روبروی ضریح، در انتهای شبستان مینشینم. دخترانم دوباره کودکانه شیطنت میکنند. صدایشان میزنم و آرام به آنها تذکر میدهم که بازیشان در شأن صاحب این خانه باشد، بعد رهایشان میکنم.
چشم به ضریح می دوزم و روحم به دیدار امام رضا علیه السلام پرواز می کند و من دوباره کودک میشوم؛ مانند کودکی که از مدرسه برگشته و قبل از این کیفش را روی زمین رها کند، خودش را به آغوش پدر میرساند تا از تمام اتفاقات روز برایش بگوید، حالا من همان کودکم از شادیهایم میگویم، از دلنگرانیهایم، از حرفهایی که در دلم مانده، از آدمهایی که دلم را شکستند، از آرزوهایی که هنوز پشت در ماندند و از حاجتهایی که حتی گفتنشان هم بغض دارد. گاهی گله میکنم، گاهی سکوت میکنم و گاهی آنقدر حرف میزنم که خودم هم فراموش میکنم برای چه آمده بودم!
صحبتم با امام رضا علیهالسلام به درازا میکشد، انگار زمان در این چند قدمی ضریح معنای دیگری دارد، همسرجان، هنوز درد دل تمام نشده زمان بازگشت را یادآوری میکند، با اندوهی کودکانه و اعتراضی خاموش، عزم ترک رواق دارالحجه میکنم، نگاهم را دوباره به ضریح گره میزنم و با اشک به صداها گوش میدهم.
صدای همهمه کودکانی که گاه خندههایشان و گاه صدای گریه هایشان در فضای رواق میپیچد.
صدای تلاوت دلنشین قرآن که از گوشهای بلند میشود و آیاتش آرامآرام بر جان خستهام مینشیند.
صدای سخنرانی که از معارف اهلبیت علیهمالسلام میگوید.
صدای روضهخوانی که در گوشهای دیگر، دلها را روانه کربلا میکند.
صدای مادری که با تمام وجود، شفای فرزندش را به واسطه امام از خدا طلب میکند؛ صدایی که میان دعا و گریه گم میشود.
صدای ناله دختری که برای سلامتی پدر و مادرش دست به دامان امام رضا شده و گویی تمام امیدش را در همین چند جمله خلاصه کرده.
صدای بانویی که با بغضی فروخورده، امام را به حضرت علیاصغر علیهالسلام قسم میدهد تا طعم شیرین مادر شدن را بچشد.
آه صداهای زیادی در هم آمیخته ولی عجیب که می توانم در آن همهمه صداها را تفکیک کنم.
در همان حین نفس عمیقی می کشم، بوی عطر آشنای حرم که از دستگاههای بخور در فضا پراکنده میشود و انگار پیش از آنکه به مشامم برسد، به جان خاطرات آدمی میرسد.
بوی گلابی که در هوای رواق پیچیده و عطرش آدم را به یاد دستهایی میاندازد که با عشق، ضریح را غبارروبی میکنند.
بوی مهربانی خادمانی که هرچند قدم، با لبخندی گرم از دختران کوچکم استقبال میکنند و چادرهایشان را میبینند و با شکلاتی، تشویقشان میکنند؛ چه زیباست که گاهی یک شکلات، خاطرهای به وسعت یک حرم میسازد.
بوی پاکی کودکی که کنارم نشسته، بوی عطر زائرانی که از راههای دور آمدهاند و بوی اشکهایی که شاید هیچکس جز امام، از راز باریدنشان، خبر ندارد.
اما میان تمام این بوها و صداها، عطر دیگری هم هست؛عطری که نه دستگاه بخور میتواند در فضا منتشرش کند و نه مشام آدمی قادرست آن را توصیف کند؛ بوی امنیت، بوی پناه، بوی آرام گرفتن در آغوش مهربانی.
دوباره همسرجان مسیر بازگشت را نشانم میدهد، حالا باید بروم، از رواق بیرون میآیم، اما انگار چیزی از من همانجا، روبروی ضریح جا مانده است. هنگام خروج، احساسی عجیب دارم؛ درست شبیه غم حضرت حوا سلام الله علیها، هنگامی که از بهشت بیرون شد، هرچند این غم را با خود به دوش میکشم ولی سبکی خاصی در من به وجود آمده،غمگینم چون باید بروم. دلتنگم؛ اما در عین حال، سبکم؛ انگار کسی بار سنگینی را از روی شانههایم برداشته است. با دلی پر از حرف میآمدم و با دلی آرامتر برمیگردم؛ با چشمانی خیس آمدم و با نگاهی روشنتر میروم؛ با هزاران گره در سینه امدم و بیآنکه بدانم کدام گره [باز شده، احساس میکنم دیگر آن آدم لحظه ورود نیستم و من باز هم دلم را همانجا جا میگذارم؛ کنار ضریح، در رواق دارالحجه، به امید روزی که دوباره صدایم کنند و بگویند: زائر عزیز، خوش آمدی.
✍️ زهرا مرادقلی
#به_قلم_خودم]