داغ یک آفتاب
بشیر هنوز سلامش را تمام نکرده بود که امالبنین (سلاماللهعلیها) با چشمانی نگران پرسید:بشیر! از حسینم چه خبر داری؟
بشیر سر به زیر انداخت و گفت: خانم عباس را از دست دادی.
امالبنین لحظهای چشم بست؛ گویی نام عباس، دری از داغ را در دلش گشود. اما دوباره پرسید: از حسینم چه خبر؟
بشیر گفت: جعفر و عبدالله و عثمان هم شهید شدند.
مادر، دیگر نامی از پسرانش نپرسید. انگار تمام دلش را به یک نام گره زده بود؛ نام حسین.
آهسته گفت: بشیر! دستهایم را از داغ فرزندانم پرپر کردی، اما بگو ببینم بر سر حسین چه آمد؟
آنگاه که خبر شهادت امام را شنید، دیگر قامتش تاب نیاورد. نشست، دست بر سینه گذاشت و زمزمه کرد:ای حسین! من چهار پسر به کربلا فرستادم تا سایهای باشند بر سر غربتت؛ اما افسوس که آفتاب وجودت را از ما گرفتند و سایههایم نیز بر خاک افتادند، عباسم رفت، اما من هنوز داغ تشنگی تو را دارم؛ پسرانم رفتند، اما من هنوز صدای تنهایی تو را میشنوم، ای کاش به جای چهار پسر، چهارصد پسر داشتم و همه را فدای یک لحظه آرامش قلب تو میکردم، من مادر چهار شهیدم، اما پیش از آن، کنیز خانه حسینم، بشیر! از امروز به بعد، هر وقت خواستی مرا صدا بزنی، نگو مادر عباس؛ بگو مادر حسین بیکفن!
و اینگونه بود که در سینه امالبنین، چهار داغ میتپید، اما یک نام آتش به پا میکرد: حسین.
✍️ زهرا مرادقلی
#به_قلم_خودم
#امالبنین
رحلت حضرت ام البنین سلام الله علیها بر تمامی دوستداران اهل بیت علیهم السلام تسلیت باد
شهید بهشتی یک روشنفکر تمام عیار دینی؛ این شهید مظلوم همواره نقش به سزایی را برای قشر دانشجو در پیشبرد اهداف و آرمانهای انقلاب اسلامی متصور بوده است به گونهای که از دانشجو به عنوان مؤذن جامعه که اگر خواب بماند نماز جامعه قضا میشود یاد کرده. در ادامه به بازخوانی یکی از سخنرانیهایی که بیانگر رسالت دانشجو از دیدگاه شهید بهشتی است میپردازیم.
قبل از هر چیز باید ببینیم هویت دانشجو چیست؟
زیرا مگرنه این است که ما به خود آمدهایم وبه خود باز گشتهایم ومگر نه این است که فهمیدهایم همه خودمان کسی هستیم وهویت وشخصیتی داریم وآدمی هستیم و در این دنیا اگر ماخودمان آدمی هستیم برای مطالعه خودمان بهترین موضوع خودمان هستیم. نقش دانشجو را دراین سی سال که من خودم از نزدیک میتوانم ناظر و تحلیلگر جریانها باشم مورد توجه قرار بدهید ببینید دانشجو کیست؟
دانشجو به معنی عام در این سی سال که این برادرشما ناظر و تحلیلگر اوضاع بوده عبارت است از قشر آگاه وپیشتاز وپیشگام درخلاقیت های انقلابی در جامعه ما و رسالت دانشجوی امروز دراین است که همچنان به صورت عنصر اصلی انقلابی جامعه بماند.
بالاخره دانشگاهها یا حوزهها جاهایی هستند که خیلی چیزها را زودتر از دیگران خبر میشوند و میفهمند چون بالاخره بهطور کلی بهطور کلی آدمهای با اصرارتر و باهوشتر به طور نسبی به حوزههای علمی ودانشگاه ها میآیند و خود گروه اجتماعی آنها ارزشمند است.
دانشجویان باید همچنان به عنوان حاملان پیام انقلاب و تضمین کنندگان پویایی وتحرک انقلابی بمانند. رسالت دانشجو این است که همچنان پیشگام انقلاب باشد و پیشاهنگ حرکت باشد اما نه چنان که از تودهها جدا شود وبرای خودش به سویی رود ویک وقت پشت سرش نگاه کند ببیند که از تودهها تقریباً کسی نیست. این است که دانشجو باید فرهنگ این انقلاب را روز به روز بهتر بشناسد و بهتر پاسداری کند.
دانشجو بریده ازعوام و عامه مردم هر قدر پر تحرک و پویا وپیشتاز باشد نمیتواند خود را خلاق و آفریننده یک انقلاب بیابد. خیلی از سالها دانشجویان عزیز در این دانشگاهها شهید شدند خون دادند رنج کشیدند شکنجه شدند زحمت کشیدند وقت مصرف کردند کتک خوردند تلاش شبانه روزی داشتند از درس گذشتند از دانشگاه اخراج شدند اما میرفت که همه این تلاشهایشان با همه اوج و ارجی که در جای خودش و در حد خودش است به صورت یک سلسله نمایشهای قهرمانی در بیاید اما در شکل یک انقلاب همگانی قرار نگیرد میرفت که این طور باشد.
بنابراین رسالت دانشجو آن است که:
1. همچنان انقلابی پیشگام و پیشتاز بماند.
2. پاسداری شناخت فرهنگ انقلاب و جامعه را جزو اساسیترین وظایف خودش قرار دهد.
3. دانشجو باید به صورت یک عضو بدرد خور جامعه خودش را بسازد ونه به صورت یک گروه درس خوانده تی تیش مامانی خود خواه از خود از خود راضی که توقعات خیلی زیادی هم دارد و یک مقدار معلومات هم که پیدا کرده و بعد از فراغت از تحصیل بیاید وخود را به جامعه تحمیل کند و سرباز شود بگوید آری مرا استخدام بکنید و من لیسانسیه بیکارم.
دانشجو باید بکوشد ببیند جامعه چه می خواهدو چه نیازی دارد؟ خودش را برای تأمین نیازهای و ایفای یکی از این نقشهای مورد نیاز جامعه آماده کند.
دانشجو درس میخواند که چکار کند؟ برای اینکه عنصر مفیدی برای جامعه باشد یا درس میخواند که نمره بگیرد؟اصولاً دانشگاه باید شوق انگیز باشد هنوز هم دانشجوی ما درس میخواند که امتحان بدهد ونمره بگیرد. وای به حال ما اگر بخواهد این شیوه ادامه داشته باشد.
4. دانشجو رسالتش در این است که در برابر دردهای جامعه برای همیشه حساس بماند فقر و محرومیت گود نشینان را در یابد ونه اینکه فارغ التحصیل که شد ویک شغلی که پیدا کرد هر قدر که شغلش بهتر میشود حساسیتش کمتر بشود.
این آن دردی است که دهها سال به آن مبتلا بودیم چه میخواهید بکنید؟ وای به روزی که تحصیل کردههای جامعه اعم از روحانی معلم دانشگاهی دبیر استاد واعظ امام جماعت مراجع تقلید نویسنده گوینده و…بی درد شوند وای به حال جامعهای که گروه ممتازش تبدیل بشود به گروه بی درد. خوب از کی باید پیش بینی کنیم که به وادی بی دردان سرازیر نشویم؟ از کی باید پیش بینی کنیم؟ ازکجا؟ از همین دوره دانشجویی دوران دانشجویی تمرینی است و الگویی است ازفردای دانشجو، دانشجوی بی تفاوت فارغ ا لتحصیل بی تفاوت است…این دانشجوست که باید در برنامه خودسازی پیش بینی کند که چه جور خودش را بسازد که فردا به خیل بیدردان نپیوندد بلکه روز به روز دردمندتر بماند.
اگر دانشجو امروز خودش را طوری ساخت که فردا به صورت یک عنصر پر توقع امتیاز طلب در نیاید و به درون تودهها برود فردایش از امروز برای حساس ماندن و دردها را لمس کردن مناسبتر است.
جامعه ما همین را میخواهد جامعه ما میخواهد این تحصیلکرده ها وقتی میآیند بیرون بدرد مردم برسند با درد اینها آشنا ومانوس باشند وبرای رفع محرومیت آنان کوشش کنند. غیرازاین باشد ویرانگری است نه آباد کردن هدر دادن است نه پروریدن کشتن است نه زنده کردن (کشتن استعدادها ونیروها)
چه بگوییم
شهید محمدامین کندی، جوانی از دیار زهک،خبر شهادتش را شنیدم؛خبری که این روزها، در این استان، آنقدر تکرار شده که گویی به اتفاق عادی در میان اخبار روزمره تبدیل شده،اما مگر شهادت یک جوان،مگر پرپر شدن یک انسان، مگر داغدار شدن یک خانواده میتواند عادی باشد؟
فیلم لحظه شهادتش به دستم رسید. اولین چیزی که نگاهم را متوقف کرد،جوانیاش بود؛ چهرهای که هنوز باید سرشار از رؤیا و امید میبود، هنوز باید فرصت زندگی کردن میداشت. اما بعد، چشمم به پراید کهنهاش افتاد؛ خودرویی ساده و فرسوده که شاید تمام دارایی و وسیله رفتوآمدش بود. همین تضاد، بیش از هر چیز دلم را به درد آورد؛ جوانی که برای حفظ امنیت مردم جانش را به خطر انداخته بود، حتی از ابتداییترین امکانات نیز برخوردار نبود.
در آن تصاویر، پیکر بیجانش را میدیدم که خود را به سمت صندلی شاگرد کشانده بود.چشمان نیمهبازش، بیش از هر کلامی حرف داشت؛ گویی هنوز نگاهش به راه بود، گویی کسی در خانه چشمانتظار بازگشتنش بود، گویی هنوز امید داشت که این بار هم از دل حادثه به خانه برگردد؛ به خانهای که شاید منتظر آمدنش بودند، بیخبر از اینکه دیگر قرار نیست صدای قدمهایش را بشنوند.
او، به جرم ایستادن پای امنیت مردم، به جرم انجام وظیفه و ایثار، جانش را از دست داد. اما پرسش تلخ اینجاست: تا چه زمانی باید شاهد تکرار این صحنهها باشیم؟ تا چه زمانی جوانانی که وظیفه حفاظت از جان و امنیت مردم را بر عهده دارند، باید با کمترین امکانات و بیشترین خطر به میدان بروند و خانوادههایشان چشمانتظار بازگشت پیکرشان باشند؟
تروریستهایی که در همین جغرافیا حضور دارند، شناسایی و تعقیبشان با وجود تجهیزات و امکانات امروزی، نباید مأموریتی دستنیافتنی باشد. اگر اراده، برنامهریزی و اقدام بهموقع وجود داشته باشد، چرا باید چنین حوادثی بارها تکرار شود؟ و اگر شناسایی و مقابله با این تهدیدها دشوار است، دستکم تأمین تجهیزات حفاظتی و امکانات لازم برای نیروهای مدافع امنیت، مطالبهای دور از دسترس نیست.
مسئله فقط شهادت یک جوان نیست؛ مسئله، تکرار شهادتهایی ست که هر بار با چند پیام تسلیت، چند قاب عکس و چند جمله اندوهبار از کنارشان عبور میکنیم. مسئله این است که به جای پیشگیری از حادثه، به سوگواری پس از آن عادت کردیم؛ وگویا خون جوانان این سرزمین، در هیاهوی خبرهای تازه، به عددی در آمارها تبدیل شده.
محمدامین هم روزی با همین پراید کهنه از خانه بیرون رفت؛ شاید با هزار فکر و امید، شاید با وعده بازگشت و شاید با دلی که خبر نداشت آخرین نگاه خانوادهاش را پشت سر میگذارد.
امروز خانوادهای داغدار است، جوانی دیگر به خاک سپرده شده و ما ماندهایم با پرسشهایی که پاسخشان را نمیتوان در پیامهای تسلیت پیدا کرد.
چه بگوییم؟
از داغ خانوادهای بگوییم که دیگر عزیزش را نمیبیند، یا از مسئولیتی که هنوز آنگونه که باید ادا نشده است؟ از جوانی محمدامین بگوییم یا از پراید کهنهای که گویی خود به نمادی از مظلومیت مدافعان امنیت تبدیل شده است؟
فقط یک چیز را میدانیم:امنیت با خون جوانان به دست میآید، اما حفظ جان کسانی که برای امنیت مردم جان میدهند، وظیفه مسئولان است.
کاش شهادت محمدامین، فقط خبری دیگر در میان خبرها نباشد؛ کاش این بار، به جای تکرار تسلیتها، شاهد تغییر، پاسخگویی و اقدام عملی باشیم. چرا که هیچ خانوادهای نباید به انتظار پیکر فرزندش بنشیند و هیچ جوانی نباید به دلیل کمبود امکانات، بهای سنگین حفظ امنیت را با جان خود بپردازد.
✍️ زهرا مرادقلی
#به_قلم_خودم
#قاب_روضه
الهی اعظمالبلاء
چه فاطمیهای شد امسال؛ انگار آسمان هم تاب شنیدن این روضه را نداشت و بغضش را در باران فرو میریخت. قرار بود جانمان را سپر بلای رهبر عزیزمان کنیم، اما تقدیر چه تلخ ورق خورد؛ او که قرار بود فدایش شویم، فدای ما شد…
فاطمیه ۹۸ تلخترین فاطمیه عمرم بود؛ اما نمیدانستم آن اندوه، آغاز فصل تازهای از روضههای بیپایان است. روضههایی که دیگر فقط در کتابها خوانده نمیشوند؛ در کوچهها نفس میکشند، در تاریخ تکرار میشوند و بر جانمان داغ میگذارند.
انگار تاریخ دست از تکرار سقیفه برنداشته است؛ فقط نامها عوض میشوند و تقویم، روزهای تازهای برای غربت میسازد. ۹ اسفند، زخمی دیگر بر پیکر تاریخ نشست؛ زخمی که بوی غربت مدینه میداد.
چه تلخ است وقتی روضه را نه با گوش، که با تمام جانت میشنوی؛ وقتی اشک، پیش از شنیدن مصیبت، از چشم سرازیر میشود و بغض، راه نفس را میبندد.
انگار فاطمیه دیگر یک مناسبت نیست؛ فصلیست که در تقویم تمام نمیشود.
✍️ زهرا مرادقلی
#به_قلم_خودم
#قاب_روضه
#به_قلم_خودم
زهرا مرادقلی
راز آن شب
تیک تاک ساعت مانند قارقار کلاغ سمجی روی اعصاب اسفنجیام راه می رفت ، هوهوی باد نیز که گویی در تلاش است بسان گردباد باشد نیز برای آشفتگی من عجیب همراهی می کند، گویا امشب زمین و زمان دست به دست هم میخواهند مرا از پای درآورند، بی حوصله به پشت پنجره می روم از آنجا به خیابان بلور خیره میشوم ، در میان این همه صدا که مرا آشفته ساخته ، لحظه ای اسم خیابان توجهم را جلب می کند:«خیابان بلور»، بی درنگ به سراغ گوشیام کنار پشتی برمیگردم در یک دست فنجان چای و در دست دیگر گوشی، چای من که دیگر از دهن افتاده را دوباره روی زمین می گذارم ، در گوگل شهید بلور را سرچ می کنم ، عجیب بود شهید محمد حیدری بلور ، هیچ گاه اسم شهید را نشنیده ام و هیچ گاه از خود نپرسپدهام چرا خیابان بلور!
به سمت پنجره گام بر میدارم به خیابان و تابلو آن خیره میشوم نور مهتاب روی آن بگونه ای میدرخشد که انگار امشب در میان این همه دل مشغولی و آشفتگی خداوند شهید محمد حیدری بلور را برای آرام کردند ذهن من فرستاده، خدا را شکر میکنم که گاهی خداوند برای آرام کردن آشفتگیهای ما، دریچهای به سوی آشنایی با یک انسان آسمانی باز میکند؛ حتی از طریق نام یک خیابان!
با شهید در دل صحبت میکنم گویی مسافری هستم که از سفر برگشته، سراغ چمدان خویش می رود و سوغاتی های دنیا را برای شهید شرح می دهد و او را واسطه رساندن این سوغاتی ها به مقصد خویش قرار می دهد.
✍️ زهرا مرادقلی
#به_قلم_خودم
#شهیدمحمدیارحیدری_بلور