#به_قلم_خودم

زهرا مرادقلی 

راز آن شب 

تیک تاک ساعت مانند قارقار کلاغ سمجی روی اعصاب اسفنجی‌ام راه می رفت ، هوهوی باد نیز که گویی در تلاش است بسان گردباد باشد نیز برای آشفتگی من عجیب همراهی می کند، گویا امشب زمین و زمان دست به دست هم می‌خواهند مرا از پای درآورند، بی حوصله به پشت پنجره می روم از آنجا به خیابان بلور خیره می‌شوم ، در میان این همه صدا که مرا آشفته ساخته ، لحظه ای اسم خیابان توجهم را جلب می کند:«خیابان بلور»، بی درنگ به سراغ گوشی‌ام کنار پشتی برمی‌گردم در یک دست فنجان چای و در دست دیگر گوشی، چای من که دیگر از دهن افتاده را دوباره روی زمین می گذارم ، در گوگل شهید بلور را سرچ می کنم ، عجیب بود شهید محمد حیدری بلور ، هیچ گاه اسم شهید را نشنیده ام و هیچ گاه از خود نپرسپده‌ام چرا خیابان بلور!

 به سمت پنجره گام بر می‌دارم به خیابان و تابلو آن خیره می‌شوم نور مهتاب روی آن بگونه ای می‌درخشد که انگار امشب در میان این همه دل مشغولی و آشفتگی خداوند شهید محمد حیدری بلور را برای آرام کردند ذهن من فرستاده، خدا را شکر می‌کنم که گاهی خداوند برای آرام کردن آشفتگی‌های ما، دریچه‌ای به سوی آشنایی با یک انسان آسمانی باز می‌کند؛ حتی از طریق نام یک خیابان!

 با شهید در دل صحبت می‌کنم گویی مسافری هستم که از سفر برگشته، سراغ چمدان خویش می رود و سوغاتی های دنیا را برای شهید شرح می دهد و او را واسطه رساندن این سوغاتی ها به مقصد خویش قرار می دهد.

✍️ زهرا مرادقلی 

#به_قلم_خودم

#شهیدمحمدیارحیدری_بلور

میخ و مسمار

چند روزیست قلم را در دست می‌چرخانم و به دعوت سرکار خانم مختاری، برای پویش قاب روضه مشغول قلم زدن هستم. می‌دانم چه می‌خواهم بنویسم؛ تصویر در ذهنم روشن ست، می‌دانم قرارست از میخ و مسمار بنویسم، از دری که روزی میان دیوارهای خانه‌ای آسمانی ایستاده بود؛ اما هرچه می‌نویسم، انگار چیزی کم است. کلمات کنار هم می‌نشینند، جمله‌ها شکل می‌گیرند، اما دلم رضا نمی‌دهد.
کاغذهای مچاله‌شده گوشه‌ی اتاق و حافظه‌ی پیام‌های ذخیره‌شده‌ی eiتا پر از روایت‌هایی درباره‌ی میخ و مسمار؛ هرکدام را می‌خوانم، بغضم سنگین‌تر می‌شود، اما هنوز آن چیزی نیست که دنبالش می‌گردم.
دلم روضه‌ی مجسم می‌خواهد؛نه روایتی که فقط از میخ بگوید، بلکه روضه‌ای که خود میخ به زبان بیاید؛ دلم می‌خواهد برای چند لحظه، از پشت چشم‌های یک آهن زنگ‌زده به آن روز نگاه کنم. می‌خواهم صدای ضربه‌ها را بشنوم، لرزش در را حس کنم، اضطراب دیوارها را ببینم و از همه دردناک‌تر، ناتوانی موجودی را به تصویر بکشم که درست در همان لحظه‌ای که باید کاری می‌کرد، محکوم به ماندن بود.
با خودم می‌گویم:اگر میخ زبان داشت، چه می‌گفت؟
اگر آهن می‌توانست گریه کند، چگونه اشک می‌ریخت؟
اگر آن میخ، پس از سال‌ها سکوت، فرصت پیدا می‌کرد سفره‌ی دلش را باز کند، از کدام لحظه شروع می‌کرد؟
قلم را روی کاغذ می‌گذارم، چشم‌هایم را می‌بندم و این بار نمی‌خواهم از زبان خودم بنویسم، می‌خواهم سکوت یک میخ را بشکنم، می‌خواهم از زبان همان میخی بنویسم که سال‌هاست در سینه‌ی در جا خوش کرده؛ همان میخی که روزی سرد و خاموش بود، اما از آن روز به بعد، دیگر نه سرمای آهن را فهمید و نه آرامش سکوت را. شاید اگر خوب گوش کنیم، هنوز هم صدای ناله‌اش از لابه‌لای زنگارهایش به گوش برسد.
بسم الله الرحمن الرحیم
نمی‌دانم از کجا بگویم، از روزی که مرا به سینه‌ی آن در کوبیدند، یا از روزی که آرزو کردم ای کاش هرگز آفریده نشده بودم!
آن روز، مدینه آرام نبود، صدای قدم‌هایی می‌آمد، قدم‌هایی که آرامش خانه را نشانه گرفته بودند. هنوز نمی‌دانستم چه اتفاقی در راه است که ناگهان، لگدی چنان محکم بر پیکر در کوبیده شد که گمان کردم قیامت برپا شده است!
آه! من که سال‌ها در سینه‌ی در آرام گرفته بودم، از شدت ضربه به لرزه افتادم. در تکان خورد، دیوار لرزید و تمام وجود آهنی من به ارتعاش درآمد.
ضربه‌ی اول…
ضربه‌ی دوم…
ضربه‌های پیاپی…
هر بار محکم‌تر از قبل!
نمی‌دانستم چه کنم. کاش دست داشتم تا در را نگه دارم؛کاش پا داشتم تا از جایم بیرون بپرم؛ کاش زبانی داشتم تا فریاد بزنم:
بس کنید!
پشت این در، مادری ایستاده‌ست
پشت این در، حرمت خانه‌ی رسول خداست.
پشت این در، فاطمه است!
اما من فقط یک میخ بودم.
ناگهان احساس کردم گرمایی بر پیکرم جاری شد؛ گرمایی آمیخته با غربت، با مظلومیت، با دردی که حتی آهن هم تاب تحملش را نداشت.
آه فاطمه جان! کاش آن میخی که این‌چنین در سینه‌ی مادر فرو رفت، من نبودم.
کاش از جایم کنده می‌شدم؛ کاش زیر فشار ضربه‌ها خم می‌شدم؛کاش پیکرم می‌شکست، اما سینه‌ی مادر نه.
من را برای نگه‌داشتن در ساخته بودند، اما کاش آن روز در را رها می‌کردم و خودم را سپر مادر می‌ساختم.
کاش پیش از آن‌که ناله‌ی تو در فضای خانه بپیچد، از شرمندگی ذوب می‌شدم!
آه از جگر سوخته‌ی مادر…

✍️زهرا مرادقلی
#به_قلم_خودم
#قاب_روضه

#تکلیف۲

#زهرامرادقلی

تکلیف این هفته روح مرا به پرواز درآورد آهسته آرام و دلتنگ،داخل صحن ها و رواق ها پرواز می کند، از میان رواق‌ها می‌گذرم دوباره به دارالحجه می روم، انگار نه انگار که روزها و ماه‌ها از آخرین دیدار گذشته است. اینجا همه‌چیز آشناست؛ حتی دلتنگی‌ام!

روبروی ضریح، در انتهای شبستان می‌نشینم. دخترانم دوباره کودکانه شیطنت می‌کنند. صدایشان می‌زنم و آرام به آن‌ها تذکر می‌دهم که بازی‌شان در شأن صاحب این خانه باشد، بعد رهایشان می‌کنم.

چشم به ضریح می دوزم و روحم به دیدار امام رضا علیه السلام پرواز می کند و من دوباره کودک می‌شوم؛ مانند کودکی که از مدرسه برگشته و قبل از این کیفش را روی زمین رها کند، خودش را به آغوش پدر می‌رساند تا از تمام اتفاقات روز برایش بگوید، حالا من همان کودکم از شادی‌هایم می‌گویم، از دل‌نگرانی‌هایم، از حرف‌هایی که در دلم مانده، از آدم‌هایی که دلم را شکستند، از آرزوهایی که هنوز پشت در ماندند و از حاجت‌هایی که حتی گفتن‌شان هم بغض دارد. گاهی گله می‌کنم، گاهی سکوت می‌کنم و گاهی آن‌قدر حرف می‌زنم که خودم هم فراموش می‌کنم برای چه آمده بودم!

صحبتم با امام رضا علیه‌السلام به درازا می‌کشد، انگار زمان در این چند قدمی ضریح معنای دیگری دارد، همسرجان، هنوز درد دل تمام نشده زمان بازگشت را یادآوری می‌کند، با اندوهی کودکانه و اعتراضی خاموش، عزم ترک رواق دارالحجه می‌کنم، نگاهم را دوباره به ضریح گره می‌زنم و با اشک به صداها گوش می‌دهم.

صدای همهمه کودکانی که گاه خنده‌های‌شان و گاه صدای گریه های‌شان در فضای رواق می‌پیچد.

صدای تلاوت دلنشین قرآن که از گوشه‌ای بلند می‌شود و آیاتش آرام‌آرام بر جان خسته‌ام می‌نشیند.

صدای سخنرانی که از معارف اهل‌بیت علیهم‌السلام می‌گوید.

 صدای روضه‌خوانی که در گوشه‌ای دیگر، دل‌ها را روانه کربلا می‌کند.

صدای مادری که با تمام وجود، شفای فرزندش را به واسطه امام از خدا طلب می‌کند؛ صدایی که میان دعا و گریه گم می‌شود.

صدای ناله دختری که برای سلامتی پدر و مادرش دست به دامان امام رضا شده و گویی تمام امیدش را در همین چند جمله خلاصه کرده.

صدای بانویی که با بغضی فروخورده، امام را به حضرت علی‌اصغر علیه‌السلام قسم می‌دهد تا طعم شیرین مادر شدن را بچشد.

آه صداهای زیادی در هم آمیخته ولی عجیب که می توانم در آن همهمه صداها را تفکیک کنم.

در همان حین نفس عمیقی می کشم، بوی عطر آشنای حرم که از دستگاه‌های بخور در فضا پراکنده می‌شود و انگار پیش از آن‌که به مشامم برسد، به جان خاطرات آدمی می‌رسد.

بوی گلابی که در هوای رواق پیچیده و عطرش آدم را به یاد دست‌هایی می‌اندازد که با عشق، ضریح را غبارروبی می‌کنند.

بوی مهربانی خادمانی که هرچند قدم، با لبخندی گرم از دختران کوچکم استقبال می‌کنند و چادرهایشان را می‌بینند و با شکلاتی، تشویق‌شان می‌کنند؛ چه زیباست که گاهی یک شکلات، خاطره‌ای به وسعت یک حرم می‌سازد.

بوی پاکی کودکی که کنارم نشسته، بوی عطر زائرانی که از راه‌های دور آمده‌اند و بوی اشک‌هایی که شاید هیچ‌کس جز امام، از راز باریدن‌شان، خبر ندارد.

اما میان تمام این بوها و صداها، عطر دیگری هم هست؛عطری که نه دستگاه بخور می‌تواند در فضا منتشرش کند و نه مشام آدمی قادر‌ست آن را توصیف کند؛ بوی امنیت، بوی پناه، بوی آرام گرفتن در آغوش مهربانی.

 دوباره همسرجان مسیر بازگشت را نشانم می‌دهد، حالا باید بروم، از رواق بیرون می‌آیم، اما انگار چیزی از من همان‌جا، روبروی ضریح جا مانده است. هنگام خروج، احساسی عجیب دارم؛ درست شبیه غم حضرت حوا سلام الله علیها، هنگامی که از بهشت بیرون شد، هرچند این غم را با خود به دوش می‌کشم ولی سبکی خاصی در من به وجود آمده،غمگینم چون باید بروم. دلتنگم؛ اما در عین حال، سبکم؛ انگار کسی بار سنگینی را از روی شانه‌هایم برداشته است. با دلی پر از حرف می‌آمدم و با دلی آرام‌تر برمی‌گردم؛ با چشمانی خیس آمدم و با نگاهی روشن‌تر می‌روم؛ با هزاران گره در سینه امدم و بی‌آن‌که بدانم کدام گره [باز شده، احساس می‌کنم دیگر آن آدم لحظه ورود نیستم و من باز هم دلم را همان‌جا جا می‌گذارم؛ کنار ضریح، در رواق دارالحجه، به امید روزی که دوباره صدایم کنند و بگویند: زائر عزیز، خوش آمدی.

✍️ زهرا مرادقلی 

#به_قلم_خودم]

#تکلیف

زهرا #مرادقلی 

گاهی قلم را برمی‌دارم تا از امام شهیدم بنویسم، اما نمی‌دانم از کجا آغاز کنم؛ از داغی بنویسم که پس از رفتنش بر دل‌ها نشست؟ از خلائی بگویم که هیچ حضوری پرش نمی‌کند؟ از برکاتی بنویسم که خون پاکش در رگ‌های تاریخ جاری ساخت؟ یا از بیداری ملت‌های بگویم که با شهادتش، معنای ایستادگی را دوباره از نو فهمیدند؟

هزاران هزار واژه می‌توان در وصف او نوشت، اما نه این تکلیف مجال آن همه گفتن دارد و نه واژه‌ها تاب به دوش کشیدن عظمت آن مرد و سنگینی این داغ را؛ پس بگذار امروز، تنها با چند جمله از او بنویسم؛ با تکرار یک حقیقت، یک عهد: 

او رفت، ولی خدای او زنده است و وعده‌های الهی هرگز نمی‌میرند.

او رفت، ولی پرچمی که برافراشت، بر زمین نماند و پرچم‌دار راهش در میان ماست.

او رفت، ولی راهش ناتمام نماند و قدم‌های عاشقانش ادامه دهنده همان مسیر است.

او رفت، ولی راهش با خون او بسته نشد؛ با خون او ریشه دواند.

او رفت، ولی اسلام زنده‌تر از همیشه در جان میلیون‌ها انسان ریشه دواند.

او رفت، ولی قرآن همان قرآن‌ست، حق همان حق‌ست و حقیقت با شهادت خاموش نمی‌شود.

او رفت، ولی دشمنان گرگ‌صفت هنوز هستند؛ همان‌ها که از نور حقیقت می‌هراسند و باطلشان را در لباس صلح می‌پوشانند.

او رفت، ولی دل‌هایی که با عشق او می‌تپیدند، هنوز گرم و وفادارند.

او رفت، ولی مکتبش زنده‌تر شد؛ اندیشه‌اش از مرزها گذشت و نامش در حافظه تاریخ، با خون و بیداری گره خورد.

او رفت، ولی نه فقط ما را، که جهان را بیدار کرد؛ گویی شهادتش آتشی شد که خواب را از چشم تاریخ گرفت.

و من هنوز مانده‌ام با این همه حرف نگفته، با این داغ بی‌پایان و با این حقیقت که؛ بعضی رفتن‌ها پایان یک حضور نیست؛ آغاز حضوری‌ست که دیگر هیچ قدرتی توان خاموش کردنش را ندارد، بعد او جهان بیدار شد.

جهان بیدار شد، وقتی دید مردی می‌تواند برود، ولی اندیشه‌اش از مرزهای جغرافیا عبور کند.

جهان بیدار شد، وقتی فهمید شهادت یک رهبر، پایان یک ملت نیست؛ آغاز برخاستن ملتی است که ریشه در ایمان دارد.

جهان بیدار شد، وقتی دید اشک یک ملت، به فریاد بیداری میلیون‌ها انسان در سراسر دنیا تبدیل شد.

جهان بیدار شد، وقتی فهمید می‌توان جسمی را از میان مردم برداشت، اما نمی‌توان عشق به او را از قلب‌ها بیرون کشید.

جهان بیدار شد، وقتی دید کودکان، جوانان، مادران و پدران، با چشمانی اشک‌بار اما قدم‌هایی استوار، پای عهدشان ایستاده‌اند.

جهان بیدار شد، وقتی فهمید خون شهید، خاموش نمی‌شود؛ در رگ‌های یک ملت جاری می‌شود.

جهان بیدار شد، وقتی دید مردی که گمان می‌کردند با رفتنش همه‌چیز تمام می‌شود، به روایتی زنده در قلب تاریخ تبدیل شد.

[جهان بیدار شد؛ ولی ما هنوز داغداریم، ما هنوز چشم‌انتظاریم، ما هنوز جای خالی‌اش را با هیچ حضوری پر نمی‌کنیم؛ اما عهد می‌بندیم که نگذاریم پرچمی که با خونش برافراشته شد، لحظه‌ای بر زمین بماند.

✍️ زهرا مرادقلی 

#به_قلم_خودم](https://ble.ir/zahramoradqoli71)

رفیق صمیمی من

من از کتاب می‌گویم؛ از معجزه‌ای خاموش که بی‌صدا سخن می‌گوید، بی‌آنکه قدم بردارد سفر می‌برد و بی‌آنکه دست بگیرد، دست انسان را به سوی دانایی می‌کشاند.
کتاب، همان نوری‌ست که در تاریکی جهل می‌تابد؛ همان صدایی‌ست که در سکوت، حقیقت را فریاد می‌زند؛ همان پنجره‌ای‌ست که از میان دیوارهای نادانی، رو به آگاهی گشوده می‌شود.
چه دارم جز کتاب، وقتی دلم آگاهی می‌خواهد؟
چه دارم جز کتاب، وقتی نگاهم در جست‌وجوی حقیقت است؟
چه دارم جز کتاب، وقتی می‌خواهم فراتر از امروز بیندیشم و فردایی روشن‌تر بسازم؟
من کتاب را دوست دارم، چون ریشه دانایی‌ست.
من کتاب را می‌خوانم، چون راه بیداری‌ست.
من کتاب را پاس می‌دارم، چون میراث اندیشه و چراغ راه نسل‌هاست.
و در نگاه رهبر شهید، کتاب جایگاهی فراتر از یک ابزار ساده برای خواندن داشت؛ کتاب، راهی برای رشد، بالندگی، بصیرت و ساختن جامعه‌ای آگاه بود. چه زیباست که توصیه ایشان را به یک عادت روزانه تبدیل کنیم؛ بخوانیم تا بدانیم، بدانیم تا بیندیشیم، بیندیشیم تا بسازیم.

من به کتاب ایمان دارم؛ به واژه‌هایی که جان می‌بخشند، به صفحه‌هایی که افق می‌گشایند و به دانشی که هیچ‌گاه غروب نمی‌کند.

✍️ زهرا مرادقلی
#به_قلم_خودم
#کتاب