خط مقدم غیبت

در هرم سرخ تاسوعا و در محضر خورشیدهای بی نشانی که سال هاست نامشان شهدای گمنام دفاع مقدس است، زمین چشم انتظار نشانه ها بود. غبار گرم ظهر می وزید، اما در اوج غربت، شلوغی جمعیت از شکوه سه پرچم جریان ساز خالی و یا شاید از نگاه من دور افتاده بود: جای بیرق سرافراز جمهوری اسلامی ایران، پرچم مقاومت حزب الله لبنان و فریاد سرخ یا لثارات الخامنه ای تا افق چشم کار می کرد، غریبانه تهی بود.
این روزها که زندگی ما آمیخته با روزهای سخت و جهادگونه مردم است، هر پرچم نه یک پارچه، که یک سنگر است. نباید گذاشت غفلت، یا شاید همان رخنه نامحسوس و سرد سکولاریسم در لایه های زندگی، این سنگرها را خالی کند و به بهانه گرما یا خستگی، شانه از بار غیور آرمان ها خالی کند. اهمیت حضور این پرچم ها دقیقا در همین جلوه گری است؛ چرا که نماد زنده بودن یک تفکر و تداوم یک خون جاری در رگ های زمان هستند.
در نقطه ای که همگان به سایه پناه می برند، حمل این بیرق های مقدس غایت عاشقی است؛ یادآور اینکه در هندسه مقاومت، گاهی باید تک درخت میدان بود، به تنهایی ایستاد، بیرق را افراشت و نگذاشت امتداد راه شهدا در سکوت شهر گم شود.

✍️زهرا مرادقلی
#به_قلم_خودم
#مدار_نوشتن