چند دقیقه تامل

دخترِ پیش‌فعال، مثل بادِ بهاری‌ست؛ پر از حرکت، پر از زندگی، پر از «می‌خواهم ببینم چه می‌شود».
او خطا نمی‌کند؛ او جهان را امتحان می‌کند.

ولی مادرِ خسته
گاهی مثل کوهی‌ست که سال‌ها بارِ سکوت و رنج را بر دوش کشیده و حالا با کوچک‌ترین لرزشِ کودک، ترک برمی‌دارد. نه از بی‌مهری، از فرسودگیِ دل.

اما تربیت، جایی میان این دو اتفاق می‌افتد؛ جایی که مادر یاد می‌گیرد باد را دشمن نبیند و دختر یاد می‌گیرد کوه را نترساند.
کودکِ پرجنب‌وجوش، اگر امنیت ببیند، قدرتش می‌شود خلاقیت.
اگر تحقیر بشنود، نیرویش می‌شود طغیان. و مادر، اگر لحظه‌ای مکث کند، نفسش را آرام‌تر بیرون بدهد‌ و به جای فریاد، یک جمله‌ی ساده بگوید:«من الان خسته‌ام، بیا با هم راه بهتر پیدا کنیم».
خانه تبدیل می‌شود به بندری امن، نه میدان جنگ.
کودکِ پیش‌فعال، آتش نیست؛ جرقه‌ای‌ست که اگر درست هدایت شود، خانه را روشن می‌کند، نه می‌سوزاند.

زهرا مرادقلی

#به_قلم_خودم
#مادرانه