میلاد حضرت عباس( علیه السلام)، تولد ماه فروتنِ سپاه عشق است؛ روزی که آسمان، شانه‌هایش را کمی پایین‌تر آورد تا قدوم مردی را ببوسد که قرار بود معنای وفاداری را برای همیشه در تاریخ حک کند.
روز جانباز، روز کسانی است که ردّ قدم‌هایشان بوی همان وفاداری را می‌دهد؛ کسانی که از تبار نوری‌اند که در چشمان عباس(علیه السلام) شعله کشید.

حضرت عباس( علیه السلام)، رودخانه‌ای بود که از کوه غیرت سرچشمه گرفت؛
مردی که وقتی ایستاد، باد از هیبتش عقب رفت و وقتی قدم برداشت، زمین فهمید ستون‌داشتن یعنی چه.
او دست‌هایش را داد تا پرچم نیفتد و چشمانش را داد تا حقیقت خاموش نشود؛ همین شد که نامش، مثل سایه‌سارِ بلند یک سرو، بر سر تمام خسته‌دلان تاریخ افتاد.

جانبازان این سرزمین، ادامه همان سروهایند؛
ریشه در خاک دارند، اما دلشان همیشه رو به آسمان است.
آنان که درد را به لبخند دوختند،
آنان که زخم را به مدال تبدیل کردند،
آنان که هر بار نگاهشان می‌کنی، انگار تکه‌ای از شجاعت عباس در چشمانشان برق می‌زند.

میلاد حضرت عباس (علیه السلام)، جشن تولد مردی است که آب را شرمنده کرد
و روز جانباز، بزرگداشت کسانی است که خودشان را سپر کردند تا ما بی‌سپر نمانیم.

امروز، هر دل عاشقی، پرچمی‌ست که در باد تکان می‌خورد و زیر لب می‌گوید:
یا حضرت عباس (علیه السلام)
ای پهلوان بی‌ادعا،
ای ماهِ همیشه کامل،
ای تکیه‌گاهِ تمام بی‌پناهی‌ها…
بر ما بتاب،
تا یاد بگیریم چگونه می‌شود با دستان خالی، جهان را نگه داشت.

زهرا مرادقلی

#به_قلم_خودم
#میلاد_علمدار_کربلا_قمر_منیر_بنی_هاشم_مبارک