پیامی از آستان کریمه (سلام الله علیها)

امروز، در خلوت خانه، وقتی قاب شیشه‌ای تلویزیون پنجره‌ای شد رو به بارگاه منور حضرت فاطمه معصومه (سلام الله علیها) و زمزمه‌های ملکوتی جزءخوانی فضای جان را عطرآگین کرد، پیش از نخستین آیات، سخن خطیب حرم بر نکته‌ای کوتاه اما تکان‌دهنده درنگ کرد؛ اشاره‌ای به جنگ شناختی.
همان نبرد خاموشی که متأسفانه بخش بزرگی از نسل جوان و هوشمند ما، به دلیل خلاء آگاهی و شاید بر اثر کم‌فروغی چراغ‌های اطلاع‌رسانی در عرصه‌های فرهنگی، در تلاطم امواجش گرفتار شده‌اند.
ایشان به درستی تبیین کردند که این نبرد، حتی از جنگ روانی که همواره سایه‌ به‌ سایه در رکاب آن است، هولناک‌تر است. اگر در جنگ روانی هدف، سست کردن اراده باشد، در جنگ شناختی هدف، تصرف دستگاه محاسباتی انسان است.
در این کارزار، دشمن نه به خاک ما، که به باور ما شبیخون می‌زند. او با جادوی رسانه، جای حق و باطل را در ذهن چنان دگرگون می‌کند که حقیقت، سراب به نظر می‌رسد؛چنانچه دیدیم و می‌بینیم امروز با وارونه‌سازی واقعیت‌های تاریخی، چنان از دوران پهلوی بهشت برین می‌سازند که گویی مردمی که در سال 57 به خیابان‌ها آمدند، از سر خوشی و بی‌دردی دست به انقلاب زدند! امثال مجاهدین خلق و سلبریتی های دوزاری با سانسور فقر سیستماتیک، وابستگی مطلق سیاسی و خفقان آن دوران، ذهن جوان امروز را به سمتی می‌برند که نسبت به ریشه‌های هویتی و انقلابی خود دچار تردید و حتی پشیمانی شود.
فاجعه آنجاست که در این جنگ، قربانی نه تنها احساس شکست نمی‌کند، بلکه گمان می‌برد به حقیقت دست یافته است! او بی‌آن‌که بداند، به سربازی تبدیل می‌شود که علیه خانه و کاشانه‌ی خویش می‌جنگد.
چنانچه که به عین در اتفاقات اخیر و این چند روز در دانشگاه ها دیدیم؛ حتی پس از حوادث و تلاطم‌های دی‌ماه امسال، هنوز عده‌ای ساده‌انگارانه تصور می‌کنند که مهره‌های سوخته‌ای چون سس خرسی یا وعده‌های کله‌زرده احمق و سیاست‌مداران غربی مرهمی بر دردهایشان خواهد بود. این همان تصرف دستگاه محاسباتی است که باعث می‌شود فرد، دشمن شناسنامه‌دار ملت خود را به چشم منجی ببیند و آگاهانه در مسیر ویرانی استقلال کشورش گام بردارد.
امروز از پشت همین قاب شیشه‌ای، در امتداد تلاوت آیات نور، آموختم که گاهی ندیدن، از ندیدن رقیب نیست، از غبار روی آینه است. در دنیایی که روایت‌ها را برایمان می‌بافند، بزرگترین هنر، بصیرت و حفظ استقلال جان است. مبادا در هیاهوی این جنگ بی‌صدا، عطر حقیقت را گم کنیم. بیدار بمانیم؛ چرا که زیباترین پیروزی، پاسداری از حریم اندیشه‌ای است که با نور خدا و مهر اهل‌بیت (علیهم‌السلام) روشن شده است.

✍️ زهرا مرادقلی
#به_قلم_خودم
#قاب_رمضان

آقای عراقچی ، این چه موضعی بود؟ /علیرضا تقوی‌نیا

شکوه روح در اقلیم رنج؛ وقتی صبوریِ «اسما» آینه‌ی شرمساری ما می‌شود

گاهی یک محتوای رسانه‌ای، فراتر از یک قاب تلویزیونی، به تازیانه‌ای بدل می‌شود که بر گُرده‌ی غفلت ما می‌نشیند؛ درست مثل لحظه‌ای که در برنامه‌ی «محفل»، نابینایی و معلولیت جسمانی دختری 16 ساله، تمام داشته‌های ما را به چالش کشید. تماشای اسما دغاغله، روایت تلاقی شکوهمند درد و درخشش بود؛ حکایت روحی که دیوارهای بلند تن را شکافته و در بی‌کرانگی نور پرواز می‌کرد. او که نه چشمی برای دیدن رنگ‌های جهان داشت و نه پوستی امان‌یافته از گزند زخم، از روی تخت‌های سرد بیمارستان، با نشاطی شورآفرین از معجزه‌ی قرآن می‌گفت و بر دستان صبور والدینش بوسه می‌زد.
این قاب ماندگار، درسی به من آموخت که هزاران کتاب و سخنرانی از بیان آن عاجز بودند: درس شرمساری از ناسپاسی. ما که در سلامت کامل، برای اندک ملالی زمین و زمان را به شِکوه می‌شکافیم و در میان نعمت‌های بی‌شمار، غرق در «چه بپوشم» و «چه بخورم»‌های پوچ هستیم، در برابر آینه‌ی زلال او جز خجالت چه داریم؟ اسما با تنی رنجور و دستانی که هنر می‌آفرید، ثابت کرد که معلولیت واقعی نه در جسم بی‌توان، که در قلب نابینایی است که حضور خدا را در میان عافیتش گم کرده است. او با 20 جزء قرآنی که در رگ‌هایش جاری بود، به ما فهماند که «مشکلات بزرگ» ما، در واقع «بهانه‌های کوچک» ما برای ندیدن خداست.
برنامه‌هایی از این دست، تلنگری هستند تا یادمان بیافتد که یک نفر با 16 سال سن و هزاران درد، «شاکرتر» و «زنده‌تر» از همه‌ی ماست و این حضورش، مسیر نگاه ما را از زمین پرگلایه به آسمان پرشکر تغییر می‌دهد.

✍️ زهرا مرادقلی
#به_قلم_خودم
#قاب_رمضان

بی‌فیلتر حرف بزنیم؟ no cap(نو کَپ)

ببین، منم می‌فهمم. منم می‌بینم که گاهی چقدر همه‌چی اسلو پیش می‌ره، چقدر باگ داریم و چقدر بعضی چیزا رو مخه. اصلاً بیا تظاهر نکنیم که همه‌چی گل و بلبله. نسل ما از «فیلم بازی کردن» متنفره، پس بیا ری‌یل باشیم.
ولی یه لحظه استپ کن…
تا حالا به این فکر کردی که چرا دارن از اون‌ور دنیا، با بودجه‌های میلیاردی، برات «رویای فروپاشی» رندر می‌گیرن؟ فکر کردی واقعاً نگران اینن که تو چقدر آزادی یا چقدر خوشحالی؟
اسپویلر اِلِرت: نه، اصلاً!
چرا این مسیر، یه تله‌ی بزرگه؟
سراب آزادی که اونا می‌خوان ریشه‌ت رو بزنن تا بشی یه آدم بی‌وطن که راحت‌تر بشه مدیریتش کرد. این انقلاب، تنها چیزیه که باعث شده ما توی این نقشه‌ی شطرنج دنیا، «مهره» نباشیم و خودمون «بازیکن» باشیم. این یعنی پاوِر.
امنیت،. به فلِکس زیرپوستی که شاید برات عادی شده باشه، ولی این‌که شب راحت سرت رو می‌ذاری رو بالش و نگران نیستی که فردا کدوم گروه تروریستی قراره شهرت رو بگیره، مدیون همین نظامیه که خیلیا می‌خوان نباشه. ته براندازی، دموکراسی نیست؛ تهش یه وُر زون واقعیه که توش هیچ‌کس برنده نیست.
وطن، تنها ساف اِسپِیس ماست، که همه‌ی ما ممکنه از خونمون شاکی باشیم، ولی کی میاد سقف تنها پناهگاهش رو خراب کنه؟ این نظام، با همه‌ی سختی‌ها، هویت ماست. اگه این بره، ما دیگه «ما» نیستیم؛ می‌شیم یه مشت آدم گم‌شده.
«بیا منطقی باشیم؛ خراب کردن راحته، ولی اگه خراب کنی، دیگه چیزی برای “بهتر کردن” باقی نمی‌مونه. این انقلاب، میراث خون و غیرته، نه یه ترند گذرا که با یه هشتگ عوض شه.»
رفیق، نذار از احساساتت علیه خودت استفاده کنن. بیدار شو و ببین که این اقتدار، چقدر ارزش داره. بیا بجای این‌که تبر برداریم، دست همو بگیریم و این خونه رو با هم بسازیم. این نظام، ریشه‌ی ماست؛ ریشه‌تو نزن.

✍️ زهرا مرادقلی
#به_قلم_خودم
#تأمل

مشق سکوت در ماه تفکر

در روزگاری که سرعت «ارسال» از سرعت «اندیشیدن» پیشی گرفته، بزرگ‌ترین جهاد، مهار انگشتانی است که بی‌وقفه می‌خواهند واکنش نشان دهند.
حوادث تلخ و آشوب‌های ذهنی اخیر به ما آموخت که جنگ‌های امروز، پیش از آن‌که در زمین رخ دهند، در ادراک ما شکل می‌گیرند. ما بیش از آن‌که به تحلیل‌های جدید نیاز داشته باشیم، به «قوه تشخیص» محتاجیم؛ به این‌که بدانیم هر خبری ارزش دیدن ندارد و هر شنیده‌ای، ارزش بازنشر.
بیایند در این ماه مبارک رمضان، روزه‌ی خود را با #تقوای_رسانه‌ای کامل کنیم. بیاییم تمرین کنیم:
قبل از هر واکنشی، بپرسیم: «آیا این حرف، گرهی را باز می‌کند یا فقط به خشم‌ها دامن می‌زند؟» به جای غرق شدن در موج‌های هیجانی، به ساحل تأمل پناه ببریم.فضای مجازی را نه میدان خودنمایی، که فرصتی برای بازسازی درون قرار دهیم.

این یک دعوت است؛ برای من، برای شما. بیاییم در این ضیافت الهی، سهمی از آرامش و حقیقت را به فضای رسانه‌ای هدیه دهیم.

✍️ زهرا مرادقلی
#به_قلم_خودم
#تقوای_رسانه‌ای #بازسازی_درون #رمضان_کریم #تأمل #مسئولیت_اجتماعی