تبریز؛ شناسنامه‌ی بیداری

وقتی در 29 بهمن1356، عقربه‌های تاریخ در تبریز به حرکت درآمدند، هدف تنها یک اعتراض ساده نبود؛ هدف، درهم‌شکستن بت ترس بود. قیام تبریز، پاسخی سرخ به اهانت استبداد بود تا ثابت کند عزت یک ملت، با جوهر قلم‌های مزدور مخدوش نمی‌شود.

علت این آتشفشان، جریحه‌دار شدن حرمت باورهای مردم بود؛ اما هدفش، بسیار فراتر از یک سوگواری برای شهدای قم. مردم تبریز به میدان آمدند تا بگویند ایران، ملک موروثی ستم نیست. آن‌ها آمدند تا «نه گفتن» را به یک فرهنگ بدل کنند و به جای تماشای ظلم، به قلب تاریکی یورش ببرند.

ثمره‌ی این قیام، چیزی فراتر از لرزه بر پیکره‌ی طاغوت بود؛ تبریز «نخستین حلقه‌ی زنجیر بیداری» را ساخت. این قیام، سنت «چهلم‌‌ها» را بنا نهاد تا خون شهید، نه در زمین، که در رگ‌‌های یک ملت جریان یابد. 29 بهمن، نقطه‌ی بازگشت‌‌ناپذیری بود که در آن، سکوت مصلحتی جای خود را به غرش انقلابی داد و مسیر رسیدن به بهمن 57 را هموار کرد.

تبریز با آن قیام شکوهمند، به دنیا آموخت که:«اگر غیرت آذربایجان به جوش آید، هیچ سدی را یارای ایستادگی در برابر سیل حقیقت نیست.»

✍️ زهرا مرادقلی
#به_قلم_خودم
#قیام_مردم_تبریز
#مناسبتی