دلتنگی
دلتنگیای که تا آسمان قد کشیده
این روزها دلتنگیام از همیشه بلندتر شده؛ آنقدر که انگار تا آسمان قد کشیده و بیشتر از هر زمان دیگری جگرم را میسوزاند. نمیدانم چه چیزی در انتظارمست، نمیدانم این روزهای سنگین به کجا میرسند؛ فقط میدانم آنچه در عمق وجودم میگذرد، با آنچه بر زبان میآورم و مینویسم، از زمین تا آسمان فاصله دارد.
این روزها بیشتر به یاد استاد عقایدم، استاد رنگریز، میافتم؛ آنجا که میگفت: عارفان در سیر و سلوک، حقایقی را میبینند که وقتی میخواهند آن مشاهدات را در ظرف واژگان دنیایی بریزند، کلمات توان حمل تمام آن حقیقت را ندارند.
حالا بهتر میفهمم منظورشان چه بود.
دلتنگی ما برای پدر معنوی شهیدمان، برای آن پناه عزیز که سایهاش را از سرمان برداشتند، و عشقی که هنوز در جانمان زنده است، از جنس همین ناگفتنیهاست. هرچه مینویسم، تنها سایهای کمرنگ از آن چیزیست که در دل دارم.
بعضی داغها را نمیشود نوشت؛ بعضی عشقها را نمیشود گفت؛ فقط باید با آنها زندگی کرد و من هنوز ماندهام با دلی که حرفهایش از تمام واژههای جهان بزرگتر است.
✍️ زهرا مرادقلی
#به_قلم_خودم
#دلتنگی