#معرفی_کتاب_نگاهی_به_تاریخ_جهان   نویسنده: جواهر لعل نهرو مترجم: محمود تفضلی   سفری از درون زندان به پهنای تاریخ تصور کنید در سلول انفرادی زندان، بدون دسترسی به کتابخانه‌ای غنی، مردی تصمیم می‌گیرد برای دخترش (ایندیرا گاندی) نامه‌هایی بنویسد تا او را با… بیشتر »

رقص شعله در آغوش سنگ اراده، واژه‌ای نیست که بر زبان بیاید؛ تپشی است که در بن‌بست‌ها، راه می‌سازد، خاستن، برخاستن است، درون هر یک از ما، بذری از خورشید پنهان است که سهمش را از آسمان می‌خواهد. اراده یعنی همان لحظه‌ای که قطره تصمیم می‌گیرد با تکرار مداوم،… بیشتر »

دلتنگی وقتی خبر رفتن «آقا» در کوچه‌های شهر پیچید، انگار تپش قلب ایران برای لحظه‌ای ایستاد. سید علی که عمری چراغ راه ما در تندبادهای سخت بود، حالا ردای سرخ شهادت را به دوش کشیده و به قافله‌ی یاران دیرینش پیوسته است. آن دست جانبازی که سال‌ها تکیه‌گاه این… بیشتر »

حضور در امتداد یک داغ حساب روزها از دستم در رفته، اما حساب این داغ هرگز. هر بار که بند کفش‌هایم را محکم می‌کنم و راهی خیابان می‌شوم، انگار دارم به دیدن کسی می‌روم که جایش در تمام این تجمعات خالی است. درست است که دو سه شب غایب بوده‌ام، اما قلبم تمام این… بیشتر »

ضیافت سایه‌ها و ریشه ها   دنیا پر است از «دوست»؛ انسان‌هایی که مانند شکوفه‌های بهاری، با اولین نسیم ملایم می‌آیند و پیاده‌روهای زندگی‌مان را رنگین می‌کنند. آن‌ها عابران خوش‌سخنی هستند که در ایستگاه‌های مشترک با ما چای می‌نوشند، لبخند می‌زنند و از… بیشتر »

مسافر اکسیژن ۳۰ فروردین؛ ایستگاه آخر بازگشت. برگشته‌ام، اما انگار تکه‌هایی از من در جاده جا مانده است؛ بخشی در هیاهوی مخلصانه‌ی «پایتخت مقاومت» و بخشی در صحن و سرای غرق نور «کریمه اهل‌بیت»، اما راستش را بخواهید، تمام مسیر را «بی‌اکسیژن» نفس کشیدم! این… بیشتر »

کلاسی که تعطیل نشد، اما جگرمان را سوختهنوز باورم نمی‌شود. انگار چشم‌هایم به قاب تلویزیون دروغ می‌گویند. مگر می‌شود کوه جابه‌جا شود؟ مگر می‌شود خورشید کلاس ما، که با کلامش یخ ناامیدی را در دل‌مان آب می‌کرد، حالا پشت ابر شهادت پنهان شده باشد؟استاد ما «جام… بیشتر »

از قاب شیشه‌ی تا قله‌ی خورشیدخانه‌ی ما همیشه در آن ساعت خاص، حال و هوای دیگری داشت. چای دم‌کشیده روی کتری می‌جوشید، اما حواس هیچ‌کدام‌مان به استکان‌ها نبود. تمام چشم‌ها می‌دوید روی قاب شیشه‌ای تلویزیون؛ همان‌جا که پیر ما، با آن محاسن سپید و دست جانبازی… بیشتر »

روایتی از هجرت دل​با دلی که هنوز در کوچه‌های پایتخت مقاومت جا مانده بود، چمدان برگشت را بستیم. آتش‌بس تازه نجوای صلح سر داده بود، اما غوغای درون ما آرام نمی‌گرفت. در میان هیاهوی بلیت‌ها و خداحافظی‌ها، نگاه من و فرزانه در هم گره خورد؛ رفیقی که جانش با بی… بیشتر »

نجوایی در آستان خورشیدیا غریب‌الغربا؛سطر به سطر این کاغذ، معطر به بغضی است که تنها در بارگاه شما مجال وا شدن دارد. مولای رئوف! شما که الفبای اجابت را بهتر از هر کسی از بر هستید، امروز واسطه‌ی این بنده‌ی کم‌کمترین باشید در درگاه آن یگانه‌ی بی‌همتا.آقا جا… بیشتر »

دل نوشته🖤دلم گرفته است و این بار، سنگینی این اندوه شبیه هیچ فصلی نیست؛ نه سوز زمستان را دارد و نه دلگیری پاییز را. چیزی است فراتر از تقویم‌ها. شبیه ابری ایستاده و سمج که نه خیال باریدن دارد و نه قصد رفتن؛ فقط آمده است تا بر تمام جاده‌هایی که روزی با اشت… بیشتر »

خادم الرضا در آغوش امام رضا علیه السلام دو سال پیش، در تقویم کبود روزگار، گویی عقربه‌ها زودتر از همیشه به وقت مرثیه چرخیدند. زمین و زمان از همان زمستان سرد 98، با بغضی فروخورده به پیشواز تقدیری می‌رفتند که بوی وداع می‌داد؛ پیش‌درآمدی تلخ برای فاجعه‌ای ک… بیشتر »

از طوفان شن تا کمین‌گاه اصفهانحادثه 16 فروردین امسال در اصفهان، برگی زرین و حماسی در تقویم اقتدار ایران بود که مستقیماً یادآور شکست تاریخی متجاوزان در طبس است. تاریخ برای کسانی که درس نمی‌گیرند، مدام تکرار می‌شود. اگر در 5 اردیبهشت 59، چرخ‌بال‌های آمریک… بیشتر »

عیار پایتختوقتی به سمت «پایتخت مقاومت» می‌آمدیم، میان راه مدام در گوش هم نجوا می‌کردیم: «نمی‌ترسید؟ شهر زیر بمب‌های کثیف‌ترین موجودات زمین است...» صادقانه بگویم، فکر می‌کردیم به محض رسیدن و شنیدن اولین صدای انفجار، قالب تهی می‌کنیم و با اولین اتوبوس، پش… بیشتر »

سلام آقاجان...دلتنگی، امان لحظه‌هایم را بریده و حسرت دیدارتان چون داغی ابدی بر پیشانی سرنوشتم حک شده است. در آن ثانیه‌های تلخ و پر از خفقان که نفس در سینه‌ام حبس می‌شد، تنها امید روشن من، حضور مقتدر و مهربان شما بود.​من شما را نه فقط به عنوان یک رهبر، ک… بیشتر »

مصاحبه در هیاهوی تلاقی چهارراه ولیعصر، میان چهره‌هایی که هر کدام قصه‌ای داشتند، ایستادم. از پیر و جوان گرفته تا کودک و میانسال؛ از چهره‌های مقید تا نگاه‌های متفاوت. اما در پس این همه تفاوت، حقیقتی واحد می‌تپید: همه موحد، همه زیر یک پرچم.​همان‌طور که محو… بیشتر »

دلتنگی و حسرتجمعه، لباسی از دلتنگی بر تن داشت؛ لباسی که یک سوی آن به عطر ملکوتی ضریح کریمه اهل‌بیت (سلام الله علیها) آغشته بود و سوی دیگرش به غبار جاده‌ای که به خانه بازمی‌گشت.جدایی از قم در آستانه میلاد خورشید قم، شبیه وداع قطره با دریا بود، آن هم درست… بیشتر »

در امتداد سرخ غیرت؛ از شانه‌های زخمی تا معراج گمنامیدر هیاهوی واگن مترو، میان غریبه‌هایی که هر کدام به سویی می‌رفتند، من در اقیانوس افکار خود غرق بودم، که ناگهان یاد تماس‌های مکرر، چون اصابت صاعقه‌ای بر برکه‌ی آرام خیالم،رشته افکارم را پاره کرد. مدیر گر… بیشتر »

در آوار نگاه‌ها و عطر تند تجریشآن شب، من و سرپرست گروه که حالا دیگر ریسمان رفاقت‌مان محکم شده بود، دل به شلوغی پایتخت سپردیم تا در آغوش «صالح بن‌موسی (علیه السلام)» آرامی بگیریم. تجریش، چون اقیانوسی از رنگ و نور و هیاهو، ما را در خود بلعید؛ بازاری که می… بیشتر »

ضیافت بلور در مطبخ صبوریآفتاب ساعت ده، با طمانینه از روزنه‌ی اتاق سرک می‌کشید تا شاهد بیداری گروهی باشد که شب را در قامت نیایش و بیداری به سحر گره زده بودند. دختران گروه، هنوز در آغوش خوابی شیرین غوطه‌ور بودند که زنگ تلفن، سکوت را شکست. «فرزانه»، آن سرپ… بیشتر »

میثاق سبز؛ در سایه‌سار سرخ شکوفه‌ها​در روزهایی که عطر ایثار و شمیم شهادت در کوچه پس‌کوچه های شهرمان پیچیده است، توصیه‌ی حکیمانه‌ی حضرت آیت‌الله سید مجتبی حسینی خامنه‌ای ارواحنافداه، بسان نوری است که مسیر «حیات طیبه» را در میانه ایستادگی و حماسه روشن می‌… بیشتر »

معجزه‌ی قنداقه در آغوش غبارچند روزی از حضور ما در قلب تپنده‌ی تهران، این پایتخت ایستادگی در جنگ تحمیلی سوم می‌گذشت؛ روزی که قرار بود قدم در کوچه‌هایی بگذاریم که طعم تلخ آتش و آهن را چشیده بودند. با دلی مالامال از صمیمیت، دو گروه شدیم و به سمت زخمی‌ترین… بیشتر »

آشپزخانه‌ای که آیینه صبر شدپس از اندکی استراحت، غبار سفر را با زلال نیت شستیم و فصل تازه‌ای از این کتاب نانوشته را آغاز کردیم. آنجا، در آن فضای غریب، دست‌ها زودتر از زبان‌ها با هم آشنا شدند. دوستانمان که چند روزی پیش از ما، بیرق خدمت را برافراشته بودند،… بیشتر »

قیام آینه‌ها در پایتخت پایداریشب‌های تهران، دیگر شب‌های معمولی نبود؛ گویی آسمان چادر سیاهش را بر شانه‌های شهری کشیده بود که هر خیابانش، فصلی از یک حماسه‌ی بی‌تکرار شده بود. میدان‌های شهر، نه دیگر گره‌های ترافیکی، که میقات عاشقانی بودند که زخم بر تن و یق… بیشتر »

در آغوش دماوند؛ وقتی ایثار بر پر قو چیره می‌شوداز مرکب جاده پیاده شدیم و شهر، در دو راهی تقدیر، ما را به آغوش کشید. سوار بر خودروهایی که ما را به عمق شریان‌های تهران می‌بردند، چشم به پنجره دوختیم. همسفری که حالا دوست شده بودیم؛ در گوشم نجوا کرد: «پس غزه… بیشتر »

کوچ در زورق تردید و آتشبه نام او که قلم را به اشک دل آغشته کرد.آن روز، خورشید با طمانینه‌ای غریب در افق خانه غروب می‌کرد؛ گویی می‌دانست قرار است شاهد شکافتن قلبی باشد که میان دو قطب «ماندن» و «رفتن» در نوسان است. من، با کوله‌باری که بیش از رخت سفر، از س… بیشتر »