نماز؛ آغوش امن خدا

برای من، نماز یعنی پناه بردن به آغوشی که هیچ‌وقت پس‌م نمی‌زند؛ یعنی وقتی دلم از شلوغی دنیا می‌گیرد، سجاده‌ام را پهن کنم و تمام حرف‌های نگفته‌ام را با خدا در میان بگذارم.
گاهی آن‌قدر دلم پر است که نمی‌دانم چه بگویم؛ فقط به سجده می‌روم و اشک‌هایم را به جای کلمات می‌نشانم. چه آرامشی بالاتر از این‌که بدانی خدایی هست که حتی سکوتت را هم می‌فهمد؟
من در مکتب اهل‌بیت علیهم‌السلام یاد گرفته‌ام که نماز فقط یک وظیفه نیست؛ رشته‌ای از عشق است که دل مرا به آسمان وصل می‌کند. از امام حسین علیه‌السلام آموخته‌ام که حتی وسط سخت‌ترین طوفان‌های زندگی هم نباید قرار با خدا را فراموش کرد.
نماز برای من یعنی هر بار که دنیا خسته‌ام می‌کند، دوباره به سمت خدا برگردم؛ پیشانی بر خاک بگذارم و دلم را به آسمان بسپارم. چه زیباست داشتن خدایی که همیشه می‌توان به او پناه برد…

✍️ زهرا مرادقلی
#به_قلم_خودم
#نماز